-
Ik heb LaTex ontdekt. Dit is echt verslavend.
-
Pagina's
Kalender
October 2008 M T W T F S S « Jul 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Hier kan u luisteren naar nog een liedje van mijn dochter, in het kader van de guerillamarketing reclamecampagne voor het sprookjesboek van mijn vrouw.
Het liedje gaat over een leger kleine, maar dappere kevertjes.
Hierop zit ik al enkele weken te zwoegen en ik ben blijkbaar in een doodlopend straatje geraakt. Als je goesting hebt om me te helpen en me te zeggen waar het schort, gelieve deze tekst dan van commentaar te voorzien. Niet dat ik reken op veel input, maar je weet nooit.
Mijn naam is Alexej. Tot voor kort was ik een incassoman. Tegenwoordig is dat een populair beroep, want zelfs een luis doet hier zijn aankopen op krediet. Toen ik nog incassoman was, had ik een notebook met een database vol wanbetalers die op krediet mixers, televisies, auto’s of appartementen kochten en dan hun maandelijkse afbetalingen niet uitvoerden. Ik werd betaald om hun geheugen op te frissen.
Omwille van mijn gebrek aan beheersing had de baas me de oplichters en recidivisten toevertrouwd, het kleine grut was voor mijn collega Andrej. Andrej had veel geduld en stalen zenuwen en kon uren aan de telefoon mensen de oren van de kop zagen, tot ze betaalden om van hem verlost te zijn. Hij was niet zoals ik, die meteen ontplofte en iedereen de stuipen op het lijf joeg. Van mij zetten zelfs honden het op een rennen.
De baas had me vrij spel gegeven met de oplichters en recidivisten. Hij wou op zijn minst een beetje morele voldoening, zei hij tegen mij, want van die klootzakken krijg je toch geen cent terug.
Ik propte dode ratten in hun postbussen, stak hun banden plat en gooide hun ruiten in. ’s Nachts ensceneerde ik overvallen en belde schuldenaars uit hun bed, bestookte hun vrouwen en kinderen met hijgtelefoontjes, stuurde anonieme brieven naar hun werkgevers en echtgenotes… Ik bedacht steeds nieuwe methodes, waarover ik dan opschepte tegen mijn collega’s.
Om mijn morele superioriteit te bewaren, is het daarom dat ik niet speel op de beurs? vroeg ik me af.
Ik stond in de file en luisterde naar een talkshow: de Russische beursindex was op één dag tijd met 6 procent gestegen.
Een klein beetje studie zou genoeg moeten zijn om de mechanismen van deze stijgingen te doorgronden en er munt uit te slaan.
Ik zat in de enige Lada van heel de file, tussen de jeeps, de Mercedessen en de Japanners.
Op de radio ging het over hoe auto’s je prestige bepalen, maar hoe duurder je auto, hoe meer kansen dat hij gestolen wordt.
Auto’s bepalen het prestige.
Pech voor mij. In mijn twee voorste zijschorten zitten ondertussen al roestgaten.
Ik begon me beschaamd te voelen in de file. Net of ik in mijn onderbroek over de straat liep.
Vandenb, chroniqueur van het leven in de Amsterdamse slums, heeft eindelijk zijn tweede boek geschreven, ditmaal gaat het over een bruine Renault Fuego en een Opel Senator (of was dat Commodore?).
Het is stukken beter dan de Hondenkoning, zoveel staat vast.
Haal het nu in je boekenwinkel. Op vernoemen van promotiecode ‘ikenmijnlada’ zal je een gesigneerd exemplaar worden overhandigd.
In het kader van de onophoudelijke promotie van het sprookjesboek van mijn vrouw, heb ik met mijn dochter eergisteren het volgende liedje opgenomen.
Het gaat over een groene sprinkhaan, redder van het koninkrijk van de lieveheersbeestjes en het is natuurlijk zeer romantisch en heroïsch. Het is ook in het Russisch, dus zullen jullie er geen kloten van begrijpen.
Ik heb onlangs nieuwe apparatuur gekocht: een mixer en een micro. Van een vriend heb ik een geluidskaart gekregen.
Ziehier het eerste resultaat. Dansen maar!