Louter bij toeval gestoten op iets waarvan ik dacht dat het al lang was opgeslokt door het internet: mijn eerste blog. Een stukje:
Louter toeval
Door Klaus Gena
Mijn sjieke kostuums die kan ik gerust in mijn valies laten zitten. Om op te gaan in de massa moet je hier rondlopen in een Koreaans trainingskostuum uit polyester, je haar kort scheren en lijden aan één of andere huidziekte. Je sportschoenen moeten echte namaak Nikes zijn, bruin zien van in plassen vol modder te plenzen en met opgekrulde tippen van de tientallen keren dat je ze tussen de chauffagebuizen te drogen hebt gestopt.
Deze middag zat ik met Denis in de marsjroetnoje taksi op weg naar het stadcentrum. De marsjroetnoje taksi is een omgebouwde Ford Transit met vijftien zitplaatsen die je het chaotische Moskouse verkeer doorloodst, tegen alle veiligheids- en verkeersregels in. Je wordt er ingeperst met een schoenlepel. Het ding zigzagt sneller dan een ambulance van het ene baanvak naar het andere en brengt je in een wip ter bestemming. Je moet er wel wat voor over hebben. Ik zat een half uur lang geklemd tussen het reservewiel en een overdadig zwetende Rus met een pet op, die een vormeloze zwarte leren vest droeg en de hele rit op een lookteen zat te kauwen.
Ik ben naar Rusland gekomen om te lijden. Om van binnen uit mijn licht te werpen op de Russische ziel. Denis lacht me uit wanneer ik hem dit toevertrouw. "Rusland valt met het verstand niet te begrijpen," zegt hij, "in Rusland kan je enkel geloven."
"Dat heb ik nog gehoord," antwoord ik.


