Ik heb een poging ondernomen om de fragmenten van mijn virtuele identiteit bij elkaar te rapen. Tegenwoordig is dat modieus op het internet. Een lifestream heet dat.
Wanneer ik al mijn rss-feeds op een rijtje zet kom ik aan een tiental stuks. Twee voor mijn blog (posts en reacties), 1 voor mijn delicious bookmarks/favorites, 1 voor de items die ik share in mijn Google Reader, twee voor Flickr (foto’s en commentaar), idem dito voor Twitter, en 1 voor Last.fm en Facebook (ben ik nog niet helemaal mee vertrokken). Waarschijnlijk ben ik er nog een paar vergeten.
Na een beetje rondsurfen ben ik tot de conclusie gekomen dat de ideale manier voor het in elkaar flansen van een lifestream Simplepie is, een php-script met enkele zeer eenvoudige functies, uitgebreide documentatie en kant en klaar voorbeelden.
Er bestaan ook plugins voor Wordpress, maar die heb ik links laten liggen voor mijn lifestream.
Ik heb bijna niks aan deze scripts moeten veranderen om mijn lifestream te doen werken. Hier is hij: klausgena.com.
Wat ik nog moet doen: een nieuwe, verenigde feed maken voor mijn lifestream: je weet nooit of iemand er zich op wil abonneren ( ook dat is niet moeilijk).
Een meisje zat in de sjoarmazaak te praten met de jongen die de sjoarma’s maakt. Het was rustig in de zaak en ik was de enige klant. Het gesprek tussen de twee ging over een nieuwe nachtclub die het meisje had bezocht.
‘Met striptease?’ vroeg de jongen.
‘Ja’, antwoordde het meisje.
‘Met een zaal voor mannen en een zaal voor vrouwen?’ vroeg de jongen.
‘Ja’, zei het meisje.
In Moskou is het striptease-element een verplicht attribuut voor elke bar die zichzelf respecteert, meende ik uit het gesprek te begrijpen.
‘Was jij niet ziek?’ vroeg de jongen.
‘Ja, maar ik ben al genezen’, zei het meisje.
‘Wat had je? Koorts?’
‘Ja. Vogelgriep.’
‘Vogelgriep van onze sjoarma’, zei de jongen. Ik had net mijn sjoarma op en moest lachen. Ik keek naar de jongen, die me een knipoog gaf.
‘Onze vogelgriep geneest snel,’ zei hij.
Een videoclip voor echte Lada-lovers! Al 400.000 keer bekeken!
Gemaakt door de uitgever van het tijdschrift ‘Selskaja Zjizn’. In het laatste nummer van dit tijdschrift staat de Russische vertaling van mijn verhaaltje Stofzuigers, dat ondertussen ook is verschenen in tijdschrift Lava, ditmaal in het Nederlands en op de site van radioprogramma Duizend woorden zou het binnenkort ook moeten verschijnen.
Voor echte russofielen heb ik nog een extra exemplaar liggen van dit uitstekende Russische tijdschrift, dat ik zo vrij ben u op te sturen voor de luttele som van 10 euri. Geïnteresseerden verwijs ik naar de commentaarbak. En voor wie geen tien euro heeft maar toch mijn verhaal wil lezen in het Russisch, hier is bladzijde 1 en hier bladzijde 2.
Mijn bijdrage aan de plaatselijke verkiezingshysterie. Stel je Verhofstadt voor in dezelfde positie. Of die andere dwerg die ook graag premier zou worden maar dat wil maar niet lukken.
Dit is een boek dat ik wil kopen: hoe enkele gevangenen in 1941 een Siberisch strafkamp ontvluchten en te voet vluchtten, via china en de gobiwoestijn, tibet en de himalayas, naar Indie.
Dinsdagmorgen besloot ik om de tijd te doden een careertest te doen op het internet. Ik moest zestig beweringen beoordelen op hun relevantie met betrekking tot mijn persoon.
Het waren allemaal domme vragen waarvan ik absoluut de zin niet van inzag, zoals: ‘ik ben geïnteresseerd in theoretische fysica’, ‘ik leef volgens een schema’ of ‘ik heb gewerkt of zou graag werken als een tatoeëerder’.
Ik moest de beweringen beoordelen als ‘zeer accuraat’ of ‘zeer onjuist’ en tussen deze twee oordelen waren vijf bolletjes waarvan ik er één zwart moest kleuren. Omdat ik toch niets om handen had, Guido, mijn overste, was naar een vergadering en zou pas binnen een uur terugkeren, nam ik mijn tijd en overwoog ik op mij gemakje of ik nu al dan niet patronen zocht in het heelal of een zeer georganiseerd persoon was.
Toen ik een kwartiertje later de zestigste vraag had beantwoord drukte ik op het submit-knopje. Op mijn computerscherm verscheen het volgende antwoord:
U bent een ondersteuner. Mogelijke beroepen zijn de volgende: verpleegster, sociaal werker, kelner, steward, boekhouder, tandartsassistent, massagist, onderwijzer, priester, klerk, telemarketeer, verzekeringsmakelaar, handelsvertegenwoordiger, kinderoppas, vrijwilliger.’
Ik werd depressief van dat resultaat. Ik printte het uit, vulde mijn tas thee met heet water uit mijn thermos, pakte een theezakje uit het doosje naast mijn computer en ging naar Rita, mijn collega, om te klagen. Ik had dringend nood aan haar troostende woorden.
Op aanraden van mijn collega A. heb ik mijn laatste verhaaltje helemaal herschreven vanuit een ander perspectief. A. zei dat Verstuijven het drama doormaakte en dat de anderen er enkele over klapten. Hij zei ook dat ik moest werken. Dat hij een kunstenaar kende die een klink begon af te tekenen, of naar de kelder ging om zijn electriciteitsteller af te tekenen. Om zich te oefenen. Dat het was zoals karate — een sport die A. al jaren beoefent en waar hij veel in heeft bereikt — dat talent niet genoeg is, dat er veel moet worden geoefend. Hij vergeleek het ook met een Japanner die hij kende en die hiërogliefen tekende op rijstpapier, in één beweging, en het papier weggooide telkens dat mislukte.
Ik zei tegen A. dat ik dat ook wilde kunnen, een verhaal schrijven in één adem. Dat dat mijn streefdoel is.
Ik heb dit doel echter nog verre van bereikt. Hierna dus een tweede poging.
Meneer Verstuijven, Chef van het Departement Aankopen op het bestuur Vuilnisverwerking, was in zijn nopjes. Hij was uitgenodigd op het galabal voor de vijftigste verjaardag van Axel Vermeken, de bijna rijkste man van de stad B.
Over deze uitnodiging had hij vernomen via één van zijn kennissen, wiens dochter telefoons opnam op het centrale kantoor van Vermeken Industries. Zij had de lijst met invités moeten kopiëren, en op de lijst stond zwart op wit: Patrick Verstuijven. Hij dus. Hij had het natuurlijk niet met eigen ogen gezien, maar de informatie kwam uit goede bron.
Hoe hij op de lijst was beland, was hem een mysterie. Normaal deden de mensen een stap achteruit wanneer hij meedeelde dat hij in de vuilnisverwerking zat. Maar feiten zijn feiten, maar hij besloot hier niet veel gedachten aan vuil te maken.
Hierna weer een min of meer halfslachtig en halfafgewerkt verhaal. Ik heb me voorgenomen om vaker te schrijven en om iets als ‘af’ te beschouwen ben ik genoopt om het op deze site te zetten.
Meneer Verstuijven was zeer zenuwachtig de laatste dagen. Hij liep de hele tijd binnen bij Guido en voerde luide gesprekken en er werd veel gelachen. Op een keer kwam hij zelf bij mij binnen, leunde hij nonchalant tegen één van mijn archiefkasten, en vroeg:
‘K., kan jij niet even op internet de biografie opzoeken van Axel Vermekens?’ Twee minuten later rolde de biografie van Axel Vermekens uit mijn printer en ik las ze voor: ‘Axel Vermekens, geboren op 7 augustus 1958. Geschat vermogen: 33 miljoen euro . . . ‘
Meneer Verstuijven floot. Ik keek op van het blad. Het was de eerste keer dat ik hem hoorde fluiten en dat hij zoveel uiting gaf aan zijn gevoelens. Normaal was meneer Verstuijven één en al zelfbeheersing en discipline.
Gemaakt door de uitgever van het tijdschrift 
