Ik en mijn Lada

Mijn verslaving aan House M.D. heeft me aan een einde geholpen voor een verhaal waarmee ik vast zat. De verlichting kwam vanmorgen, nadat ik gisteravond de aflevering had bekeken die ik zondag had opgenomen. Onderwerp van de aflevering in kwestie: dokter House ontvoert de hoofdacteur van zijn favoriete ziekenhuissoap, omdat hij vermoedt dat die lijdt aan een hersentumor (uiteindelijk blijkt hij allergisch te zijn aan kinine). De acteur lijdt ook aan een depressie. Hij vertelt steeds dat hij iets zinvols wilt doen met zijn leven. House zegt dat hij dat dan maar moet doen, waarop de acteur antwoordt dat dit niet zo gemakkelijk is. ‘Jij bent één van die types met faalangst,’ zegt Dokter House. ‘Je bent bang dat je plannen mislukken. Daarom klamp je je vast aan de hoop. Maar weet je wat? Hoop is voor lulletjes.’

Misschien ligt het aan de lente, maar ik hoop van niet. Ik ben weer beginnen schrijven, voor de zoveelste keer. Dit keer heb ik me uit de put getrokken met behulp van het boekje ‘Becoming a writer’ van een zekere mevrouw Brande, geschreven in 1934. Het gaat over het losmaken van het onderbewustzijn en het niet jezelf doen verzuipen in zelfkritiek. Zoiets kan ik wel gebruiken. Sinds eergisteren (hoe lang hou ik dit nu weer vol?) sta ik elke dag een halfuurtje (of beter een kwartiertje) vroeger op om te schrijven wat er in me op komt. Ik kan er al twee nachten niet van slapen, omdat ik zit te denken over wat ik die ochtend ga schrijven.

Ik heb me steeds geschaamd voor het feit dat ik zulke boekjes lees en ook voor het feit dat ik wel eens iets goeds zou willen schrijven. Toen ik nog student was, ging ik naar de bibliotheek en verstopte ik die boekjes tussen onschuldige romans, alsof het pornoboekjes waren. Nu is dat gemakkelijker, ik kan alles gewoon downloaden van het internet.

Die boekjes hebben me trouwens al meer ongeluk dan geluk gebracht. Zo liet ik een vijftal jaar geleden, toen ik ‘How to write a bestseller’ van een zekere Jerry Zuckerman aan het lezen was, mijn dochter op de grond vallen. Ze zat op mijn schoot toen ik aan pagina 153 was beland, waar Zuckerman beschrijft hoe hij één van zijn auteurs overtuigde om de Russische graaf, de Franse prostituee en de Engelse koetsier uit de roman te gooien, omdat er teveel personages in zaten en ze te vervangen door één personage. Ik was, moet ik toegeven, geboeid en probeerde het blad om te draaien om te weten te komen wat die Zuckerman allemaal nog zou uitvoeren met die arme schrijver waarover hij zich had ontfermd, mijn dochter balancerend op mijn rechterknie en het boek op mijn linkerknie. Ze zat bedachtzaam te zuigen op haar fopspeen en lichtjes te schommelen op mijn knie. Ik haalde even mijn rechterarm van rond haar lichaampje (dat nauwelijks groter dan mijn handpalm was) om het blad om te draaien. Toen ik dat deed, viel ze van mijn knie, met haar kop op de grond en begon te huilen.

Ik zou dus beter moeten weten dan het lezen van zulke boekjes.

Maar dit keer is het anders. Dat zeg ik ook tegen mezelf telkens ik mijn laatste sigaret rook. Dit is mijn laatste sigaret. Ik ga mijn onderbewustzijn leren verkennen. Ik ga me vrijmaken en schrijven als een gek. Alles wat in mijn hoofd opkomt, zonder om te kijken en me suf te peinzen en te twijfelen aan elk woord dat ik op papier zet. Hoe klinkt dat?