Over de geheimen van het succes.

De maaltijd ←17/02/2005

Het duurde een tijdje alvorens Volodja zich op zijn gemak voelde. Hij was gewoon naar zijn baas en diens echtgenote te kijken door de achteruitkijkspiegel van zijn Volga. Het was wel een bolle spiegel, panoramisch, die dode hoeken vermeed, zoals in vrachtwagens, maar toch was dat niet hetzelfde. Normaal had hij voor zijn neus remlichten, [...]
Niet kosjer ←22/01/2005

Sergej is onvermurwbaar. Een vervolg op “Tegen”. “Marina, wiens schoenen zijn dat hier in de gang?” zegt Sergej. Sergej is thuisgekomen. Hij hangt zijn vest aan de kapstok en trekt zijn schoenen uit met zijn tenen. “De mijne!” roept Volodja vanuit de keuken. Hij neemt twee biertjes uit de koelkast. “Kom jij vaak langs wanneer [...]
Sergej is overal tegen ←19/01/2005

Volodja is op bezoek bij Sergej om hem uit te nodigen als partner in zijn nieuwe éénmansbedrijfje, gespecialiseerd in Feng Shui. Maar Sergej is nog niet thuis en Volodja wordt ontvangen door Marina, de vrouw van Sergej. Een vervolg op “Behang”. Marina heeft de kip uitgezet. Ze heeft de rijst gewassen en die staat nu [...]
De aankomst ←11/08/2004

Een soort van vervolg op “Behang”, dat eigenlijk in de derde persoon geschreven moest zijn. Volodja staat voor de deur van het appartement van Alexander Vladimirovitsj, zijn baas. De deur is gekapitonneerd met rood kunstleer en koperen nagels en in het midden hangt een geëmailleerd plaatje met de huisnummer van het appartement op gedrukt: 52. [...]
Uitgerangeerd ←17/07/2004

Sergej, de Lada-eigenaar en Volodja, de Volga-eigenaar, gooien om beurten hun hengel in het troebele water van een kunstmatige vijver aan de rand van Moskou. De vijver is de grootte van een voetbalveld en de oevers ervan zijn betegeld met grote betonnen platen. Aan de randen van de vijver drijft een geelgroene brei, waar piepschuim [...]
Behang ←17/07/2004

Het eerste wat me opviel toen ik bij Sergej binnenstapte, was — naast zijn vrouw Marina — het behang. Het imiteerde een bakstenen muur, en de voegen lagen effectief een centimeter dieper dan de bakstenen, die zacht aanvoelden, als de schuimrubberen balletjes waar honden mee spelen wanneer ze tandjes maken. De dieprode kleur maakte de [...]