Ik ben geboren tijdens de oliecrisis. Op een autovrije zondag. Mijn moeder kon niet met de ambulance naar het ziekenhuis worden gebracht en mijn vader moest haar tien kilometer met een kruiwagen tot aan het moederhuis duwen.
Sindsdien heb ik een vreemde relatie met wagens. Ik heb een Lada.
Ik heb ook altijd in het centrum van de aandacht willen staan, sinds mijn kindertijd. Zo organiseerden mijn ouders diners en soupers voor rijke mensen, allemaal kennissen van hen. Cardiologen, speleologen, pianisten, notarissen en dokters (gelukkig geen priesters). Ik was er steeds als eerste bij om voor hen de deur open te doen en op de grond te gaan liggen krijsen en smoelen trekken terwijl de gasten werden ontdaan van hun bontmantels en Engelse overjassen.
Voor de rest mocht ik er natuurlijk niet bij zijn en moest ik vanuit mijn kamertje luisteren hoe de volwassenen plezier maken. Tot nu toe heeft dit gevoel me niet verlaten.
Ik ben pas op mijn zestiende beginnen schrijven, ongelukkige liefde weet je wel. Ik schreef op het typemachine waar mijn vader zijn rapporten voor de firma op tikte, voor hij was overgestapt op een elektrische schrijfmachine.
En nu heb ik een site en kan ik smoelen trekken zoveel ik wil. En niemand die me naar mijn kamer stuurt!
U kan mij contacteren op: klausgena@gmail.com.
