Ik en mijn Lada

Gisteren gaf ik een banaan aan mijn dochter. Ik gaf een ruk aan het steeltje, zodat het brak en ik de schil gemakkelijk kon verwijderen.

Mijn vrouw moest lachen. In Rusland doen ze dat immers omgekeerd. Daar pakken ze een banaan en pulken ze met de vinger het achterwerk van de banaan open, daar waar de pit zit (of iets anders, ik ben niet zo goed in de anatomie van bananen), en verwijderen zo de schil.

In de jaren negentig waren bananen enorm populair in Rusland. In Sint-Petersburg had je kiosks die niet anders deden dan bananen verkopen. Het was er toen de goedkoopste bron van calorieën. Je kon de schommelingen in de dollarkoers volgen aan de hand van de bananenprijzen. Alle urnes van de stad zaten volgestouwd met bananenschillen en de kans was reëel dat je af en toe iemand over een bananenschil zag uitglijden (alhoewel ik voorlopig enkel over een hondendrol ben uitgegleden).

Toen ik voor het eerst zag hoe Russen hun bananen schilden – in de jaren negentig in Sint-Petersburg – was ik verbijsterd. Het blijft me nog steeds fascineren. Hoe zou dat zitten met andere landen? Heeft het IJzeren Gordijn ervoor gezorgd dat wij onze bananen anders schillen? Was het een directive van hogeraf? Een communistisch bananenmemorandum, waarin stond om bananen zeker niet te openen als een imperialist?

Ik begon hierover te zeiken tegen mijn vrouw, over hoe dat een symbool was van de koude oorlog enzovoort. Ze zei me dat dat al stond in Gulliver’s Travels, waar de Big-Endians en de Little-Endians erover kibbelen van welke kant je een ei moet openbreken: langs de brede of de gepunte zijde.