Mijn zoon stond in de badkamer zijn tanden te poetsen. Hij was in een rothumeur. De kat had op zijn deken gepist. ‘En dat allemaal omdat die deur niet dichtgaat,’ klaagde hij.
Sinds mijn vrouw zijn deur heeft geverfd, gaat de deur van zijn slaapkamer niet meer dicht.
‘Ik vind dat trouwens een inbreuk op mijn persoonlijke ruimte,’ zei hij, ‘dat mijn deur zomaar geverfd wordt, zonder mijn inspraak.’
‘Dien een klacht in bij de hogere instanties,’ zei ik.
‘Welke hoger instanties? Mama?’
Ik moest lachen. ‘Het is hier zoals in Rusland,’ zei ik, ‘alle klachten komen terecht bij de overtreder. Een souvereine democratie. Mama is Poetin en ik ben Medvedev.’ Ik verliet de badkamer.
‘En wie ben ik dan’, riep mijn zoon mij verontwaardigd achterna, ‘Chakamada?’
