Wat verhalen schrijven betreft, draai ik rond in cirkels. Eén avond besluit ik een verhaal te herschrijven. Ik bedenk een nieuw begin, terwijl ik eigenlijk een nieuw einde moet bedenken. Het begin staat me aan, maar nu past de rest er weer niet bij. Ik schrijf dus gewoon verder, het nieuwe begin achterna. Na vijf bladzijden merk ik echter dat die laatste scène chronologisch in het begin thuishoort. Ik verplaats die dus naar het begin. Maar er is niet echt aansluiting bij het oude begin, de overgang is te bruusk. Ik moet dus een tussenstuk schrijven. Maar het tussenstuk verandert heel mijn idee over wat ik van de personages dacht en ik herschrijf het begin om het te doen overeenkomen met het tussenstuk. Maar nu heeft de rest van het verhaal weer niks te maken met het begin.
Ik voel me als een hond die zijn eigen staart achterna loopt.
2 Reacties
Zelfs het leven van een schrijver gaar allerzins makkelijk probeer je denk ik nu te zeggen.
Dat heb je goed begrepen!