Ik en mijn Lada

De Lexus palmde een kwart van de binnenkoer in. Hij stond te glimmen tussen de versleten en gedeukte Lada’s en Volga’s. De zijschorten van de wagen waren versierd met een school dolfijnen, die sierlijk uit het water sprongen.

‘Heb je dat speciaal voor mij laten schilderen?’ vroeg Irina.

‘Nee, niet helemaal,’ zei Andrej. ‘Kom, ik toon je de binnenkant.’ Hij floepte het slot open met de afstandsbediening en opende de passagiersdeur.

Ze maakten een ritje door de stad, langs Igors lievelingstraject. Eerst via de Ligovskij prospekt aan het Moskoustation de wijde Nevskij prospekt op, voorbij de barokke paleizen en de brede, dichtbevolkte trottoirs; dan aan het Winterpaleis de brug over en verder langs de oevers van de Neva, die in deze tijd van het jaar groen schitterde onder het zonlicht en de lage hemel.

Igor merkte dat Irina onder de indruk was van de comfortabele leren zetels en de elektrische knopjes die allemaal verschillende dingen deden. Ze leek het fantastisch te vinden om ineens zo hoog te zitten en in de stilte van de goed geïsoleerde wagen de stadsdrukte en het verkeer aan haar voorbij te zien gaan.

‘Het lijkt wel of we in een zeepbel zitten,’ zei ze. ‘Dat moet een fortuin kosten, zo een wagen.’

‘Dat valt best mee,’ zei Igor, ‘ik heb er veertigduizend voor neergeteld.’

‘Allemaal verdiend met je reclameborden?’ vroeg Irina.

Igor zweeg.

Irina klapte de zonneklep open. ‘Wie zijn dat?’ vroeg ze. Ze haalde een foto te voorschijn van onder de klep en toonde die aan Igor. Het was een vakantiekiekje met op de voorgrond een schriele man, die tot aan zijn knieën in het zeewater stond. In zijn armen droeg hij een baby.

Igor gaf de foto een vluchtige blik. ‘Geen idee,’ zei hij,’ waarschijnlijk van de vorige eigenaar.’

‘Wie doet er nu zo snel een nieuwe wagen van de hand?’ vroeg Irina.

‘Geldnood,’ zei Igor. ‘Wat vind je van de leren zetels?’ Ze waren in een file beland aan het zoölogische museum. Igor trommelde zenuwachtig op het stuur.

‘Vanwaar halen wij eigenlijk dat geld?’ vroeg Irina.