Garnalen

Ik ben terug beginnen roken en mijn verslaving neemt pathologische vormen aan.

Meestal rook ik buiten. Ik sta dan op de trap van de keuken naar de tuin en gooi mijn peuk het terras op. Wanneer de tabak op is, ga ik peuken rapen op het terras. Peuken die lang genoeg zijn, die rook ik op. Natte peuken droog ik in de microgolfoven. Te korte peuken verzamel ik op een onderbordje. Met het bordje zet ik me achter de keukentafel en ik knijp met duim en wijsvinger het askopje van de peuken. Daarna scheur ik het papiertje open en wip ik de tabak op het bordje.

Dit proces doet me hard denken aan het kuisen van grijze noordzeegarnalen.

De op het einde van dit proces verkregen tabak raap ik bij elkaar en strooi ik op een blaadje, waar ik dan een nieuwe sigaret van rol.

Wanneer ook die reserves op zijn en op het terras enkel nog minipeukjes liggen waar ik mijn vingertoppen al heb aan verbrand, loop ik twee dagen af te kicken. Dan ben ik depressief en opvliegend. Op het einde van de tweede dag hou ik het niet meer uit en loop ik naar de Indiër om een pakje tabak.

De eerste sigaret die ik dan rook, onder een lantaarn in het parkje voor onze deur, is ronduit bedwelmend. Ik word er zelfs mottig van en gooi ze na vijf trekken al de grond op.

Maar na een paar sigaretten heb ik de smaak weer te pakken.

5 Reacties

Philip:

Doet me denken aan het volgende vraagstuk:

V: Als je van 7 peuken één nieuwe sigaret kan draaien, hoeveel sigaretten draait men dan van 49 peuken?

A: 8, want de 7 gerecycleerde peuken leveren ook weer voldoende tabak op voor een nieuwe.

Prettige nieuwe layout trouwens!

Klaus Gena:

Bedankt! Heb mijn best gedaan.

bertkommerij:

Dat is een tijd geleden.
Goed verhaal.
(Ik rook nog even door.)

Joost Brummelkamp:

Zie je wel, er zijn er nog meer die hier wel eens langskomen ;-)
Is het voor je gemoedsrust niet beter om gewoon een nieuw pakje te kopen zodra het oude op is? Verslaafd ben je nu toch, en ik geloof niet dat dat gepruts met peuken je helpt om het niet te gaan zijn. Maar wellicht moet ik me er, wederom, niet mee bemoeien. Hou vol.

Joost Brummelkamp:

En wat intens plezierig dat je hier weer schrijft. Dank.

Reageer

Uw email wordt nooit verspreid. Benodigde velden zijn aangeduid met *

*
*