Ben me aan het voorbereiden op een mogelijke verhuis naar Belgie, in de afzienbare toekomst. Naast allerlei praktische hindernissen is de psychologische voorbereiding de ernstigste.
Elke dag kijk ik naar een foto van een natte kasseiweg, aan weerskanten afgebakend door populieren, uitkijkend op een weide en met een rode bakstenen zwijnenstal in de verte. De hemel is grijs.
Het is voor mij een hele moeite om niet in tranen uit te barsten bij dit Vlaamse vergezicht. Toen ik gisteren naar de foto keek heb ik er een hele dag slecht van gelopen. Ik toonde de foto aan onze boekhouder en vroeg: ‘Wordt jij niet depressief van die foto?’
Hij bleek immuun voor populieren en natte kasseien.
4 Reacties
Ouderwets mooi stukje, Klaus!
Ik moet natuurlijk op het stukje reageren zoals Ruben doet, maar ik ben toch voornamelijk bezig met de nieuwswaarde ervan: naar België? Over niet al te veel tijd?
Deze zomer misschien? Je zou eens moeten weten hoe vaak ik me al heb bedacht.
Ik heb een beeld…
Reageer