Vorig jaar dacht ik eraan om mijn wagen te verkopen en er iets moderner voor in de plaats te kopen. Ik reed met mijn vrouw naar een dealer aan de MKAD, de grote ringweg rond Moskou. Aan de telefoon had een meisje 1500 euro overnameprijs beloofd voor mijn gele Lada. Dat zagen we wel zitten.
Wij arriveerden bij de dealer. Eén van de verkopers zei ons dat er eerst een expert de waarde van onze wagen zou bepalen.
‘Goed,’ zei ik en parkeerde de wagen op de plek waar de expert zijn ding deed.
De expert was een jonge kerel in een goedkoop kostuum met een zonnebril op. Hij liep vluchtig rond de wagen, legde zijn vinger op de roestplekken.
‘Wat is het bouwjaar? 1989?’ vroeg hij.
‘1999,’ antwoordde ik.
‘Waarom is hij geel?’ vroeg hij.
‘Ik heb hem laten herschilderen na een ongeval. Eerst was hij zilverkleurig.’
‘Geel was in 1989 de fabriekskleur. Nu gaat iedereen denken dat je auto van 1989 is. Dat haalt de prijs naar beneden.’
Toen ik de kapoot open wilde doen, zei hij dat dat niet nodig was.
‘Honderdvijftig dollar geef ik voor je auto, geen cent meer,’ zei de expert.
‘Hoezo?’ vroeg ik.
‘Die bak is enkel goed om watermeloenen in te vervoeren.’
We reden beledigd weg. Op mijn kilometerteller stond 60.000 kilometer. Daarvan ga ik er 100.000 van maken. Uit wraak.