Ik en mijn Lada

Voor hen die geduld hebben uitgeoefend een verhaaltje:

Sushi’s

‘Jezelf aan het bewonderen?’ vroeg Dasja aan Vladimir Alexandrovitsj.

‘Bewonderen? Ik ben een wandelend lijk!’ antwoordde Vladimir Alexandrovitsj.

Vladimir Alexandrovitsj keek uit één van de vensters van zijn villa op de Roebljovo-Oespenskoje Sjosse en nipte aan een glas met Lagavulin.

‘Ik ben oud en overbodig als een …, nou ja, je weet wel, ik ben vandaag niet in de stemming voor associaties en ik ben ook niet zo welbespraakt als Oleg Dmitrievitsj daarnet op de partijvergadering,’ zuchtte Vladimir Alexandrovitsj.

‘Ben je daar weer met je Oleg Dmitrievitsj,’ zei Darja.

‘Het is over met mij,’ zei Vladimir Alexandrovitsj en leunde met zijn voorhoofd tegen het venster. ‘Geniet van je laatste daagjes in dit huis, van de luxe, van het zorgeloze leven, want binnenkort sta je er alleen voor. Je kan me mandjes met eten komen brengen in de gevangenis, als je zo goed wil zijn, tenminste. Of je kan je laten neuken door Oleg Dmitrievitsj, net zoals hij vanaf volgende week in mijn kantoorstoel zal zitten, graaien in de lades van mijn bureau, opdrachten geven aan mijn secretaresse…’

Vladimir Alexandrovitsj ving een blik op van zichzelf in het venster. Zijn anders steeds piekfijn toegeknoopte en gestreken maatpak hing van zijn lijf als oude vodden, zijn buik hing over zijn broekriem, zijn das was losgeknoopt en de eerste knopen van zijn hemd stonden open.

‘Nooit van mijn leven laat ik je in de steek,’ zei Darja en ze omhelsde langs achteren Vladimir Alexandrovitsj, ‘Oleg Dmitrievitsj moet maar een ander speeltje zoeken.’

‘Ik geloof je niet,’ zei Vladimir Alexandrovitsj.

Vladimir Alexandrovitsj probeerde iets te onderscheiden in de tuin, maar hij zag enkel de schijnwerpers die ’s nachts zijn omheining verlichtten. Zijn omheining was een vijf meter hoge constructie bewaakt met camera’s. Het licht van een zaklamp wipte op en neer langs de omheining. De conciërge deed zijn ronde met een Duitse Scheper. Vladimir Alexandrovitsj liet het ijs rinkelen tegen de rand van zijn glas.

‘Heb je nog niet genoeg op voor vanavond?’ vroeg Dasja, ‘kom, ga mee slapen. Vanaf morgen zet ik je terug op dieet. En denk niet dat je er dit keer aan ontsnapt.’

Darja wilde het glas uit Vladimirs hand nemen, maar hij stribbelde tegen.

‘Waarom, schatje?’ smeekte Vladimir Alexandrovitsj. ‘Laat me toch deze laatste troost! Binnenkort zetten ze me op water en brood!”

‘Je hebt te veel zelfmedelijden. Kom mee naar boven.’

Vladimir Alexandrovitsj nipte van zijn whisky, plofte neer in de leren zetel en zei: ‘Ik heb honger.’

Dasja trok aan zijn mouw.

‘Doe niet kinderachtig.’

‘Ik heb honger,’ herhaalde Vladimir Alexandrovitsj en hij goot de rest van het glas in zijn keelgat. Hij bleef zitten en staarde recht voor zich uit, naar zijn plasmapaneel. Naar het rode standby-knopje rechts onderaan.

-

Darja lag op hem te wachten in de slaapkamer. Ze had haar rode kamerjas aan de voet van het bed achtergelaten en lag naakt te midden van de matras te doen alsof ze sliep.

‘Denk je dat Oleg Dmitrievitsj je niet meteen zal opbruiken en wegsmijten?’ vroeg Vladimir Alexandrovitsj. ‘Ik heb me tenminste over jou ontfermd. Oleg Dmitrievitsj zal je niet laten slapen in zijn bed en wonen in zijn huis. Die sluit je op in zijn appartement met twintig hoeren op Tverskaja.’

‘Neuk me,’ fluisterde Dasja.

Vladimir Alexandrovitsj kleedde zich uit en gooide zijn kleren in een mand die de volgende ochtend door de kuisvrouw leeggehaald, gewassen en gestreken zou worden. Hij ging naar de badkamer, slikte een blauw pilletje Viagra en nam een douche.

‘Open je benen,’ zei Vladimir Alexandrovitsj toen hij terugkwam uit de badkamer.

Vladimir Alexandrovitsj ging op Darja liggen en begon trage en vermoeide bewegingen te maken met zijn bekken.

Enkele minuten later kwam Dasja tot een luid orgasme en Vladimir Alexandrovitsj deed het licht uit.

‘Slaapwel,’ zei hij.

Hij luisterde naar de ademhaling van Darja, die zich op zijn borst had genesteld. Het duurde een hele tijd voor ze in slaap viel. Vladimir Alexandrovitsj duwde haar van zich weg en stond recht. Hij probeerde de weg te vinden in het donker van de slaapkamer en nergens tegen aan te stoten. Enkele keren hield hij halt omdat hij dacht dat Darja hem hoorde en een geluid maakte. Hij daalde de trap af en struikelde bijna over één van de treden en zwikte zijn grote teen om. Op de tast vond hij zijn weg naar het aanrecht. Hij bewoog verder naar links en voelde het gechromeerd handvat van zijn grote Amerikaanse koelkast met dubbele deuren. Hij trok de deuren open en het lichtje van de koelkast deed de keuken baden in een wit licht.

‘Godverdomme!’ vloekte Vladimir Alexandrovitsj.

De koelkast was helemaal leeg. Hij bekeek één voor één de bakjes. Hij vond enkel een paar eieren en een vol bakje met zalfjes en medicijnen. Heel het diepvriescompartiment was leeg.

Het licht in de keuken ging aan.

Vladimir Alexandrovitsj gooide de deuren toe van de koelkast.

Darja stond te geeuwen in het deurgat.

‘Waar zijn mijn Belgische pralines?’ riep Vladimir Alexandrovitsj.

‘In de vuilbak.’

‘In de vuilbak? Hoe komen die daar terecht?’

‘Ik heb ze weggegooid.’

‘Mijn Belgische pralines?’

‘Al dat vet en die calorieën met jouw dichtgeslibde kransslagaders. Als je zelf niet wil letten op je gezondheid, dan zal ik dat doen.’

‘Ik ga toch dood,’ zei Vladimir Alexandrovitsj.

Darja sloeg met de deur en liep de trap op. Vladimir Alexandrovitsj volgde haar.

-

In bed lag hij te woelen en Darja kon er niet van slapen.

‘Hou eens op met woelen,’ zei ze met een slaperige stem.

Vladimir Alexandrovitsj lag stil.

Darja viel in slaap. Vladimir Alexandrovitsj merkte dat aan haar ademhaling, die bijna onhoorbaar werd.

Vladimir Alexandrovitsj kroop terug uit zijn bed en glipte stil de kamer uit. Ditmaal sloot hij de deur van de slaapkamer achter zich met de sleutel die hij op de deurlijst had gevonden. Hij rukte aan de klink om te zien of ze niet meer openkon. Hij bromde goedkeurend en daalde af naar de woonkamer, waar hij de telefoon ter hand nam en een nummer draaide uit het boekje dat naast de draagbare telefoon lag.

‘Sushi op Roebljovka?’ fluisterde Vladimir Alexandrovitsj. Hij hield zijn hand voor de hoorn om het geluid te dempen. ‘U spreekt met Vladimir Alexandrovitsj Gorelytsj.’

Vladimir Alexandrovitsj probeerde zich te oriënteren in het donker.

‘Voor mij de sasjimischotel Oligarch.’

Vladimir Alexandrovitsj liep voorzichtig naar zijn kabinet, in het andere eind van het huis.

‘Zo snel mogelijk.’

Hij ging staan voor zijn bar op wieltjes en gaf er een draai aan. De bar had de vorm van een wereldbol. Wanneer de bovenste helft openging kwamen flessen te voorschijn.

‘Op het gewoonlijk adres. Dat de chauffeur me belt op mijn gsm. Ik zal naar buiten komen om de bestelling op te halen.’

Hij zette zich achter zijn werktafel en stak de notebook aan. Hij surfte een tijdje stilletjes op het internet, bekeek enkele nieuwssites en sprong gedachtenloos van het ene artikel naar het andere.

Hij voelde zijn gsm trillen in zijn broekzak. Hij bracht de telefoon naar zijn oor en zei:

‘Blijf staan aan de poort. Ik kom direct.’

Hij ging stil naar buiten en keerde even later terug met een mandje sushi’s. Hij opende haastig de doorzichtig plastic bakjes met oranje kleurige stukjes zalm en viseieren op rijst en zeewier en nam de stokjes, de sojasaus en de groene wasabi uit de plastiek zak en zette alles op zijn glazen salontafel, waarvan het blad steunde op vier elandgeweien. Hij plantte zich neer in zijn leren zetel, zette de teevee aan en begon te eten.

Hij hoorde gebonk. Hij stopte met kauwen en zette de teevee stiller.

‘Open de deur, Vladimir!’

Darja.

Vladimir Alexandrovitsj stak een negihama maki in zijn mond.

Hij doopte een california maki in de sojasaus en de wasabi.

‘Kom naar boven en doe de deur open, nu direct!’ klonk de gedempte stem van Darja.

Vladimir Alexandrovitsj stak nog een stukje hon maguro in zijn mond.

Alexander Vladimirovitsj begon te hoesten. Hij had zich verslikt. Rood aangelopen zette hij zich recht en haastte hij zich naar de trap.

‘Volodja, ben jij daar nu eindelijk!’ riep Darja. Vladimir Alexandrovitsj stapte hoestend de trap op en deed voor Darja de deur open. Hij keerde zijn rug naar haar toe en Darja klopte er op met haar vuistje. Vladimir Alexandrovitsj stopte met hoesten en liet een opgeluchtte zucht. Er stonden tranen in zijn ogen.

‘Het is misschien tijd om er een dokter bij te halen,’ zei hij.