Ik en mijn Lada

Ongeveer als volgt zou mijn volgende verhaaltje er moeten uit zien.

1.

“Waarom heb je die vorige job verloren?” vroeg Irina van de personeelsdienst.

“Dat weet ik niet meer.”

“De Z-100 die mag je niet verkopen, maar dat had je zelf al begrepen, niet?” zei ze. Ze schoof me het contract door.

“Waarom?”

“Omdat die in reclame staat. We maken daar bijna geen winst op.”

“Ah.”

Ik tekende het contract en schoof het door naar Irina. Ze doorkeek het vluchtig en legde het in een sorteerbakje.

“Je collega is Sergej. Die zou er al moeten zijn. Hij zal je de kneepjes van het vak leren.”

“Okee,” zei ik, “tot ziens.”

“Veel verkoopsucces, Arkadi, en vergeet het niet: de Z-100 niet verkopen!”

Ik stapte de verkoopzaal binnen en ging op zoek naar Sergej, die me de kneepjes van het vak zou leren. Ik droeg een geel teeshirtje en een blauwe broek en op mijn badge stond: Arkadi Skotelkom, Verkoper-Consultant.

Sergej stond aan een nat/droog stofzuiger van 12000 roebel. Zijn haar was geblondeerd en bedekte de helft van zijn gezicht. Hij droeg oorbellen met briljanten in en boven zijn gele teeshirtje droeg hij een gouden halsketting.

Hij probeerde de stofzuiger te verkopen aan een oud vrouwtje.

“Ben jij de nieuwe?” vroeg Sergej.

Ik knikte instemmend.

“Breng mevrouwtje hier dan naar de kassa om haar krediet aan te vragen,” zei hij.

Ik bracht het vrouwtje naar de kassa en we stonden in de rij, omdat er ondertussen nog een aantal klanten krediet wilden aanvragen.

“Meneer?” vroeg ze plots, “Denkt u dat ik een goede aankoop heb gemaakt?”

“Dit is de beste stofzuiger ter wereld.”

“Ja maar, heb ik dat wel nodig, zo een goede stofzuiger?”

“Hebt u huisdieren?”

“Mijn kat is vorig jaar gevallen van de vensterbank. Ik woon op de negende verdieping.”

“Tapijt?”

“Parket. Vroeger had ik een tapijt, maar ik heb dat moeten verkopen. Ik heb maar een klein pensioen.”

“Wat is uw budget?”

“Duizend roebel,” zei het vrouwtje en ze begon te rommelen in haar handtas. “Ik heb een advertentie voor een stofzuiger gezien, ik heb ze uitgescheurd en het moet hier ergens in mijn tas zitten, maar ik kon hem niet vinden en toen kwam uw collega opdagen…”

“Een kleine rooie voor 999 roebel?”

“Ja, die is het!”

Ik verkocht een Z-100 aan het vrouwtje.

2.

“Jij bent een domme kloot,” zei Sergej, “je bent me mijn commissie tegoed. Tweeduizend roebel.”

“Het is al goed. Jij krijgt de helft van mijn eerste loon,” zei ik.

“Je eerste loon? Dat wil ik wel eens zien dat jij hier een loon krijgt!”

“Ik zou je nu meteen het geld geven, maar ik moet nog geneesmiddelen kopen.”

“Kan me geen reet schelen,” zei Sergej, “waar is je portefeuille?”

“in de lockers, in de linkerzak van mijn vest.”

“Is je locker op slot?”

“Neen.”

“Ik zal mezelf wel bedienen, “zei Sergej, “let ondertussen op de winkel en verkoop geen Z-100 of ik snij je lul eraf.”

3.

Als ik zweeg dan zou ik geen z-100 verkopen.

Een man kwam kijken naar de stofzuigers. Het was een dikkerd die een leren vest met bontkraag droeg en een leren tasje aan zijn pols had bengelen. In zijn oor stak een bluetooth garnituur en hij droeg schoenen met lange, naar boven krullende toppen.

“Is dit de duurste stofzuiger in de winkel?” vroeg de man.

Ik zweeg.

“Waarom zeg je niets? Is dit een slechte stofzuiger?”

Ik zweeg. De man haalde zijn schouders op en de man liep verder langs de rijen, de modellen bestuderend. Bij elk model bleef hij staan en las hij het etiketje en mompelde hij: “Opleggers!”

Hij hield halt bij een model met telescopische buis, anti-kattenhaarborstel en doorzichtig reservoir en keek naar mij:

“En dit hier, is dat ook een sjitmodel?”

Ik zweeg.

“Denk je dat ik geld te weinig heb?” De man haalde een pakje duizend roebel biljetten uit zijn broekzak. De biljetten werden bij elkaar gehouden door een gouden speld.

Ik zweeg.

Hij haalde zijn schouders op en liep verder. Aan de Z-100 bleef hij staan. Hij bestudeerde het model langs alle kanten. Daarna keek hij naar mij.

Ik zweeg.

“Kus mijn kloten,” zei hij. Hij pakte een Z-100 uit de rekken en stapte naar de kassa.

4.

Sergej lachte me uit.

“Jij bent een echte mislukkeling!”

Ik ijsbeerde tussen de rijen met stofzuigers.

“Als ik het ga vertellen aan Irina dan lig je zo buiten,” zei Sergej. Hij kwam wat dichter bij mij staan en vervolgde: “Voor 1500 roebels hou ik mijn mond.”

Sergej verdween opnieuw naar mijn locker.

Ondertussen verstopte ik de resterende Z-100’s in het magazijn. De ontstane leegte vulde ik met andere modellen en het prijskaartje scheurde ik in kleine stukjes.

Sergej keerde terug met drie briefjes van vijfhonderd, waarmee hij zwaaide voor mijn gezicht.

Sergej zag dat de Z-100 was verdwenen. “Geen slecht idee,” zei hij, “maar dat gaat niks opbrengen.”

“Waarom?” vroeg ik.

“Dat zul je wel zien.”

5.

Een man van rond de dertig kwam onze richting uitgelopen. Hij had het brochuurtje van onze winkel in zijn hand. Hij droeg een Gore-tex regenvestje, een bruine broek met overal zakken en wandelschoenen.

Hij deed enkele keren de ronde van onze rijen en vergeleek de modellen met een beeldje in de brochure. Hij deed of hij ons niet zag staan.

“Kan ik u helpen, meneer?” vroeg ik toen hij aan een nieuwe ronde begon.

“Ik ben op zoek naar dit model,” zei hij en wees naar de Z-100 op de voorpagina.

“Die is uitverkocht,” zei ik.

“Dat kan niet. Ik heb een uur geleden gebeld. Toen waren er nog vijf stuks in voorraad.”

Sergej legde zijn hand op mijn schouder en zei: “Mijn collega hier heeft genoeg aan een half uur om vijf Z-100’s te verkopen.”

“Dat kan ik moeilijk geloven,” zei de man.

“Koopt u liever deze. Heeft een krachtregeling,” zei Sergej.

“Ja maar, die kost vijfhonderd roebel meer.”

Sergej haalde zijn schouders op en liep een andere kant uit.

“Ik laat me niet voor de gek zetten,” zei de man en stapte naar de kassa om te klagen.

6.

“Arkadi,” zei Irina, “Ik had je gewaarschuwd.”

“Het was Sergej zijn idee,” zei ik.

“Maak me geen blaasjes wijs.”

Ik zweeg.

“Is het dus zo dat je die vorige job hebt verloren?”

“Dat zou wel kunnen,” zei ik.