Chips

Eén van mijn collega’s neemt ontslag. Zijn zoon is geboren en hij keert terug naar Nederland. Naar veiliger oorden. Vorige week gaf hij een receptie ter ere van de geboorte. Met chips, zouten koekjes en Italiaanse spuimwijn. Sovjetchampagne raakt uit de mode.
In de keuken stond al een week een zak chips die overschoot na de receptie. Ik heb die vandaag opengetrokken en elk half uur ga ik naar de keuken en steek ik mijn mond vol met chips.
De keuken heeft twee ramen die uitkijken op een appartementsgebouw rechtover. Ik vroeg me daarnet af, toen ik met mijn mond vol chips mijn handen stond te wassen, wat de mensen wel van mij moesten denken mochten zij mij hier bezig zien. Wat ben ik een veelvraat. Mijn dochter vind dat ook. Vorige vrijdag heb ik ’s avonds al haar gummiebeertjes opgegeten. Ik voelde me er achteraf slecht van. Ik had zo een opgezwollen gevoel in mijn buik.

Dit stukje werd geschreven door Klaus Gena en gepost op 17 April 2007 om 9:35 en geklasseerd onder Intiem. Sla de permalink op in je favorieten. Volg de reacties met de RSS feed voor dit stukje. Reageer of laat een trekbek achter: Trekbek URL.

6 Reacties

  1. degerespecteerdemuzi
    Posted 17 April 2007 at 11:48 | Permalink

    Ik vind spuimwijn een erg mooi woord. Niet kunnen kiezen tussen spumante en schuimwijn: de eeuwige twijfel eindelijk opgelost!

  2. Klaus Gena
    Posted 17 April 2007 at 12:11 | Permalink

    Het heeft wel iets decadents.

  3. Klaus Gena
    Posted 17 April 2007 at 13:57 | Permalink

    Spuitwijn schoot me ook te binnen. Ik woon al te lang in Moskou. Begin mijn eigen taal te vergeten.

  4. Joost Brummelkamp
    Posted 18 April 2007 at 1:13 | Permalink

    Neenee, de eeuwige twijfel zal niet door Klaus worden opgelost, zo staat Geschreven. De eeuwige twijfel vormgegeven, dat lijkt er meer op.

  5. Klaus Gena
    Posted 18 April 2007 at 8:11 | Permalink

    Klinkt niet slecht als een slogan voor mijn site, zij het een beetje bombastisch.

  6. Nastasja
    Posted 21 April 2007 at 19:56 | Permalink

    Klaus,

    Onlangs deed een oude vriend van heel veel vroeger mij jouw groeten. Ik weet niet of mijn wedergroeten tot bij jou zijn geraakt, dus dat wilde ik langs deze weg even nagaan. (Mijn excuses ondertussen voor het verstoren van je conversatie met Dhr. Brummelkamp, maar wat doet een mens er aan?).

    Wat ik me deze dagen nog loop af te vragen, hier in de stad waar wij samen ooit studeerden, of die filmpjes nog bestaan. Weet je nog, die filmpjes? Op het einde ging ik altijd dood.

    Klaus, weet je wat ik mij ook nog herinner? Jouw ogen. Zijn ze 10 jaar later nog altijd zo blauw?

    Voor je denkt, Klaus, dat ik een maffe stalkster ben, zal ik afscheid nemen. Nu dus.

    Dag Klaus!

Reageer

Uw email zal nooit gepubliceerd noch verdeeld worden. De benodigde velden zijn aangeduid *
*
*