Ik en mijn Lada

Heb beseft dat mijn verhaaltjes niet perse moeten eindigen met een karakterverandering van de hoofdpersoon, met een besef, zoals al die Amerikaanse leerboeken met hun american-dream-from-zero-to-hero obsessie. Mijn verhalen zien er beter uit wanneer het verhaal eindigt met het besef dat de personages niet kunnen veranderen, alhoewel ze dat misschien wel zouden willen. Dat past ook beter bij mijn deterministische levensvisie.
Dat is dus vier keer besef in één paragraaf. Daar moet ik iets aan veranderen.