Sinds mijn late puberteit lees ik boekjes over hoe je goede verhalen moet schrijven. Dat is iets waar ik me steeds beschaamd over heb gevoeld. Ik stond dan in de bibliotheek met het boekje met tips over ‘writing short stories’ dat ik weer eens wilde uitlenen om mezelf moed in te blazen (want meer nut hebben dat soorten boekjes niet) en verborg het onder een stapel andere boeken, om mezelf niet belachelijk te maken. Ik voelde me als een tiener die een pakje condooms wil bestellen in de apotheek en er niet om durft vragen.
Nu is het gemakkelijker om aan mijn noden te voldoen zonder betrapt te worden. Zo heb ik onlangs het volgende boekje gedownload: How to write a damn good novel van James Frey.
Ik weet het, het is onnozel. Maar ik kan er niets aan doen. Het is een ziekte. Ik heb eens mijn dochter op de grond laten vallen toen ik “How to write a bestseller” aan het lezen was.
In het boekje van James Frey staat het volgende:
The problem with the wimpy housewife/accountant story is
that even the potential market for the stories—wimpy housewives
and wimpy accountants yearning to be free—will reject the story.
Why? Because it’s not possible to sympathize with a character who
in the beginning is so wimpy that all he or she can do is suffer and
wallow in self-pity. Such characters are what Edwin A. Peeples in
A Professional Storywriter’s Handbook (1960) calls “pathetic.” He
says we’re contemptuous of pathetic characters “who do nothing
but suffer, even if they do it stoically.”
The wimpy housewife/accountant story fails because the
wimpy protagonist is not worth reading about until the character
has “found her/himself,” and by then it’s too late for the weary
reader.
Daarmee ben ik weer een illusie armer.
2 Reacties
Ja maar, ja maar… Waarom geloof je James Frey meteen? Er zijn hele boeken geschreven over wimpies die niet uit hun wimpyheid stapten.
Ik ben van het goedgelovige type. En wanneer iemand met dergelijke overtuiging zulke dingen gaat verkondigen, dan geloof ik dat.
Ik zou natuurlijk beter moeten weten.