Weer eens tijd voor goede voornemens. Na een lange reeks dolle feestdagen heb ik besloten om weer aan het werk te gaan. Dit jaar moet ik een album afwerken (zoals Ivo) en enkele verhalen schrijven. Ik ben niet overgegaan tot de geplande kerstmisaankopen (micro’s en mixers en een geluidskaart). Eerst moet ik minstens dertien liedjes maken en ze pas daarna opnemen zoals het hoort, kwestie van de middel-doel relaties niet om te keren.
Het is ondertussen tien graden in Moskou en er ligt geen gram sneeuw. Mijn vrouw en mijn dochter zijn zich aan het voorbereiden op de grote zondvloed. Mijn dochter heeft gisteren een heel boodschappenlijstje opgemaakt: vijf zakken rijst, vijf zakken aardappelen, tien witte broden, maquillage, een kogelvrije vest en een mitrailleur. Mijn vrouw vroeg zich af op welke berg we ons zouden kunnen verschuilen. Haar keuze viel op de Ararat, waar de Ark van Noë op is vastgelopen.
Een mens kiest voor zekerheden in het leven.
Eén Reactie
Wat een verstandige besluiten allemaal. Toen ikzelf mijn eerste filmcamera heb gekocht duurde het nog jaren voor ik een eerste redelijk filmpje schoot.
Maar waarom nou wit en niet volkoren?