Ik en mijn Lada

De aandrijfriem van mijn generator was al twee weken aan het fluiten als een gek en op het werk zeiden mijn collega’s dat ik hem dringend moest vervangen.

Zoals gewoonlijk stuurde ik ze wandelen. Ik heb geen tijd en geen zin om mijn weekends achter de kapoot door te brengen.

Maar gisteravond reed ik fluitend (generatorriemfluitend) terug van de groothandelaar in boeken die ons had besloten een handje toe te steken en honderd stuks af te nemen (de site is ondertussen vernieuwd en veranderd van adres) en opeens hield het gefluit op.

Ik was blij en dacht dat die riem eindelijk op zijn plaats zat.

Tweehonderd meter later merkte ik echter dat de temperatuur van mijn motor tot 110 graden was gestegen. Ik parkeerde me aan de kant van de weg.

Ik deed mijn kapoot open en vroeg me af wat er aan de hand kon zijn, maar merkte niks verdachts.

Op aanraden van mijn vrouw nam ik het repareer-zelf-je-Lada boekje uit mijn handschoenkastje. Dat is de vaste plaats van dit boekje, dat me al veel diensten heeft bewezen. Het is ondertussen zwart omdat ik het bepotel met mijn handen vol motorvet.

“Mijn motor raakt oververhit. Wat is er mis?” las ik in het hoofdstuk Diagnostiek. Er stonden maar weinig antwoorden onder en dat stemde mij gerust. Voor andere problemen, bijvoorbeeld wanneer je auto slecht start, volgen er soms drie bladzijden mogelijke oorzaken.

Het eerste antwoord luidde: een kapotte aandrijfriem. Ik stapte de Lada uit en trok mijn kapoot open om dit na te checken. De riem was inderdaad gebroken en ik trok hem vanachter de radiator uit. Hij lag helemaal aan flarden.

Gelukkig had ik de raad van mijn collega’s niet helemaal in de wind geslagen en de dag voordien een verse aandrijfriem gekocht, die ik één dezer dacht te installeren.

Ik bladerde verder naar het stuk over hoe ik die riem nu moest vervangen.

Dat was minder simpel. Ik had een sleutel van 17 en één van 19 nodig, en een beitel om de generator naar voren te kloppen. Ik zou onder de auto moeten kruipen, en ik had mijn mooie kleren aan en de straten waren bedekt met bruine drab. Bovendien was het al donker en kon ik geen moer meer zien.

Toen zag ik rechtover mij het neon uithangbord van een winkel: Nylonkousen!

De SAS Survival Guide schoot mij te binnen, met zijn tips voor autoreparatie in extreme situaties. Ik herinnerde me ook stoere verhalen van mijn vader, hoe hij met zijn MG naar Bergamo was gereden met een nylonkous om zijn ventilator aan te drijven.

Ik stuurde mijn vrouw naar de winkel en ze kwam terug met een paar 40 DEN zonnebankbruine nylonkousen. Ik scheurde het pakje open en sneed de kousen middendoor. Ik sukkelde een tijdje om de einden aan elkaar te knopen, want ik moest drie spoelen met elkaar verbinden: die van de generator, die van de waterkoeling en die van het cilinderblok, dat de andere twee aandreef. Voor deze laatste spoel moest ik helemaal met mijn kop onder de motorkap duiken.

Toen ik mijn motor even later in gang zette was ik blij verrast. Het werkte. Rustig snorrend kwamen we veilig thuis.