Het is een beetje hoog voor mijn stem nu en dan en op één plek heb ik een tik op de micro gegeven.
Hoe ik het ritme meetik op de linoleum vloerbekleding met mijn Chinese voetmassageslippers is volgens mij niet hoorbaar: de ventilator van mijn pc draait daar te luid voor (neen, het is niet de stofzuiger).
Vorige keer had ik het liedje opgenomen in de woonkamer, die enkele malen groter is dan mijn computerlokaaltje. Klinkt daarom de gitaar zo schel?
Enfin soit, het moest in één take gebeuren want anders valt mijn dochter niet in slaap. Hier is nog eens de tekst, om mee te kunnen lezen en iets te begrijpen wanneer je luistert.
Ik denk aan een ontsnapping als een Harry Houdini
liggend op de bodem van een zwembad.
Zich bevrijdend uit een ketting met een ruk van zijn spieren
en dan een sprong naar de vrijheid. Onbelemmerd.Ik wil naar Mars!
Bij de groene ventjes.
Ik wil naar Mars!
Ver van alles.Als een volbloed escapist wil ik steeds mijn koffers pakken
en vluchten met mijn staart tussen de benen.
Halsoverkop uit deze stad met haar zielige maniakken
op weg om nieuwe paden plat te treden.REFREIN
Maar waar kan ik naar toe? Rondom mij alleen asfalt,
shoppingcenters, wegen, wagens en beton!
Wachten tot er weer eens een regering valt?
Of op de explosie van een kernbom?REFREIN
Verhuizen naar een dorpje aan een stil riviertje.
Luisteren hoe ’s avonds de kikkers kwaken.
Maar hoe lang voordat een wolk die radioactief is
aan deze droom een eind zal maken?REFREIN
Zoals steeds raad ik u aan uw mening achter te laten in de commentaarbox. Ik heb dat nodig.
6 Reacties
Het is een fijn fatalistisch nummertje. Dat het ritme van de tekst en de melodie mekaar soms dwarszitten maakt het alleen maar sterker.
Ben benieuwd hoe het klinkt als de kerstman je ambitieuze verlanglijstje heeft ingewilligd.
Niet verkeerd, hoor.
Meteen maar mijn commentaar op de tekst, die anderen elders al hebben gegeven: het refreintje is aardig, maar ook zeker niet meer. In de muzikale versie vind ik het nogal ophouden, maar aan het einde is het dan wel weer mooi, zoals het stopt.
Erg mooi is: “om nieuwe paden plat te treden”. Dat maakt de tekst bijna in zijn geheel de moeite waard, in één klap. Nogmaals, je bent een schrijver. Zwak vind ik de wolk die radioactief is, dat ligt er wat te dik bovenop voor mij.
Ik vind de muziek en zang al een heel stuk beluisterbaarder dan in ‘t begin. En mijn grote bewondering voor de inzet en het doorzettingsvermogen die je aan de dag legt.
Verder zijn Chinese voetmassageslippers natuurlijk de aankondiging van het einde der tijden, maar dat terzijde (dit alleen om nog iets puntigs toe te voegen, want ik heb geen idee hoe ze eruit zien, en of ze misschien niet het begin van een nieuw Wereldrijk van Liefde zijn, wat evenzogoed kan).
Dit ongeveer wat je nodig hebt?
Dat bedoel ik dus met een reactie.
Nogmaals, jij bent een reageur.
Niet voor het eerst dat ik ervan beticht wordt een reactief type te zijn…
De stem blijft een probleem, Klaus. We moeten daar eerlijk in durven zijn. Nu zijn er wel vaker mensen die het heel ver schoppen in de muziek en die een stem hebben die een probleem is, ik noem een Koen Crucke, maar toch ben ik bang dat een een hypotheek gaat leggen op uw muzikale toekomst. Verder is met deze song helemaal niks mis, sterker nog: er is vanalles erg goed aan!
Ik heb geprobeerd mijn vijftienjarige zoon te verplichten om het te zingen, maar hij zingt met een zwaar Russisch accent en omwille van puberteit slaat zijn stem bovendien nog vaker over dan de mijne.