De Koude Oorlog fascineert me.
Gisteren keek ik naar een uitzending op de Russische teevee over een vliegtuigkaping in 1973 door vier Moskouse pubers. Het meesterbrein achter de kaping (de oudste van de bende, een twintigjarige werkloze leegganger) was in de ban van Led Zeppelin en wou naar Amerika. Eén van zijn handlangers, de zoon van een automechanieker, wilde goedkope jeansbroeken. De andere wilde de Indianen helpen in hun vrijheidsstrijd en de laatste was er bijgehaald omdat zijn vader en broer in de bak hadden gezeten voor een roofoverval.
De moraal van de uitzending was dat je niet naar Led Zeppelin mocht luisteren, want “een loden zeppelin vliegt niet, enkel loden kogels vliegen”, luidde het besluit van de commentator.
Als hier televisie wordt gemaakt, dan wordt dat ernstig aangepakt.
De Koude Oorlog fascineert me dus. Enkele jaren geleden heb ik voor het mislukte verhaaltje Zeven minuten onderzoek gedaan over het rode knopje. Het knopje waarmee de derde wereldoorlog kan ontketend worden. Het knopje waarover ieders fantasie op hol slaat (de mijne althans).
De Amerikanen waren er de eerste mee. Het vergezelt Amerikaanse presidenten sinds de Cubaanse crisis en het heet The nuclear football.
De Russen deden het een hele tijd zonder. Pas nadat KGB-chef Andropov eind jaren zeventig alarm sloeg omdat Pershings er maar zeven minuten over deden om van het Kremlin een krater te maken, bouwden de Russen een early warning systeem.
Het systeem werd Kazbek gedoopt, naar de lievelingspapyrosy (sigaretten met een lange kartonnen filter) van Stalin en de bergtop in de Kaukasus. Alhoewel ontwikkeld tijdens het bestuur van Brezjnev, werd het systeem pas na diens dood in 1982 operatief.
Het rode knopje bevindt zich in een koffertje van het merk Samsonite en het wordt gedragen door twee kapiteins eerste rang die de President overal begeleiden. Dat laatste is een gril van Brezjnev, die een zwak had voor zeemachtsuniformen en erop stond dat twee kapiteins het koffertje droegen. Het koffertje draagt de codenaam Tsjeget, het Courchevel van de Sovjetperiode.
In werkelijkheid zijn er drie koffertjes, verdeeld tussen de bazen van het Kremlin. De drie knopjes moeten tegelijkertijd (eigenlijk geen knopjes, maar codes die moeten worden geactiveerd) worden ingedrukt en de raketten vliegen richting vijand.
Rusland stond maar één keer op het punt om het knopje in te drukken. In 1995, toen Jeltsin weer eens met een hartaanval in het ziekenhuis lag.
Een meteorologische raket van de Noren was uit koers geraakt.
Ik vraag me nog altijd af hoe een deftig historisch verhaal moet worden geschreven. Voor tips in dit verband ben ik vragende partij.
3 Reacties
Waarom een deftig historisch verhaal? Wat is er mis met een historische thriller? Die doet het beter bij de kassa van de boekhandel dan een doorwrocht verhaal met voetnoten, en zal de boodschap bij een grotere massa thuis weten te brengen. Men neme de historische gegevens, voegt er een kleine fictieve twist aan toe teneinde er een spannend verhaal van te maken et voila. Thomass Ross betaalt er ook de hypotheek van z’n derde huis mee af.
De Koude Oorlog is wel volkomen passé in literatuur en pulp. Er is tegenwoordig zowiezo een crisis in de spionage- en politieke thriller, omdat niemand moslimterroristen als gelijkwaardige opponenten beschouwd. Ziedaar de echte emanatie van diepgewortelde cultuurnijd.
Who the f*** is Thomass Ross?
Ik hou van gedemodeerde dingen. Niemand ligt natuurlijk nog wakker van raketten tegenwoordig. De Koude Oorlog hangt anders wel in de lucht de laatste week.