In de overgang van Koltsevaja naar Filjovskaya overviel me een claustrofobische angst. Achter mij, voor mij en naast mij stonden duizenden pendelaars. Allemaal zwetend in leren petjes, mutsen en hoofddoeken.
Om de paniek te onderdrukken verzon ik ontsnappingsmethodes, maakte ik me sterk dat ik geen medelijden zou hebben met de mij omringende massa en alle middelen zou gebruiken om mezelf in veiligheid te brengen, ook al moest ik over de lichamen kruipen.
Het schoot me te binnen dat ik op dat moment niet de enige was met dergelijke gedachten en ik bestudeerde de lichaamsbouw van de mij omringende mannen. De meeste waren kleiner en lichter dan mij.
Ik schatte mijn kansen hoog in voor het gevecht op leven en dood dat me te wachten stond.
Eén Reactie
Zag in zo´n akelige documentaire op zo´n quasi-wetenschappelijke TV zender een tijdje terug dat die gedachtegang helaas essentieel is voor het overleven van allerlei narigheid. Vertrap je medestander en red jezelf. In het vliegtuig, op de boot en in metro vast en zeker ook.