Ik en mijn Lada

En hier is mijn tweede liedje, kantoorzombie.

Met dank aan Klaas aka Schoolmeester voor hulp bij de tweede strofe.

Zoals steeds bent u welkom uw bevindingen achter te laten in het commentaarhok.

Veel luisterplezier!

Bij mijn vorig liedje was de tekst moeilijk hoorbaar. Daar heb ik ditmaal iets aan proberen verhelpen. Het microfoontje van mijn minidisk heb ik met plakband vastgeplakt op de rug van een stoel, zo dicht mogelijk bij mijn mond.

Op verzoek van Mies zet ik de tekst hieronder:

Kantoorzombie

Mijn dagen slijt ik in de ondergrondse
en op kantoor, volledig in het donker.

Ik draag een das van drieëndertig roebel
en een nylon hemd waar ik niet mee kan stoefen.

In mijn tas ligt een banaan, oploskoffie in een zakje
en een detectiefje om de sleur mee te verzachten.

Op het toilet maak ik een inventaris van mijn puisten
ondertussen zit ik over de tweeduizend,

want ik zit hier al een poosje
op mijn stoel in dit bureautje.

En ik ben een zombie,
ja, een kantoorzombie.
Ik ben een rat,
een kantoorrat.

Mijn vrouw die zegt: “Jij bent een binnenvreter!”
maar hoe wilt zij dat ik mezelf verbeter?

Als ik iets zeg tegen mijn baas gooit hij me buiten
en naar mijn loon kan ik dan wel fluiten!

Dus borrelt het chagrijn op in mijn darmen
heet als een pot met kokende patatten.

Dan heb ik zin om ergens op te stampen,
maar meteen voel ik me verkrampen.

REFREIN

Al lang ligt er een briefje in mijn schuif.
Wanneer ik het zie maak ik een angstig kruis.

Want in het briefje staat geschreven
dat ik onverwijld ontslag zal geven!

Ik heb het ooit gepend in een onbezonnen bui.
Maar de dag erop heb ik het verstopt in de schuif.

Toch steek ik het ding niet in de schredder,
want het is enkel hoop die een mens kan redden!

REFREIN

 

 Kantoorzombie: Play Now | Play in Popup | Download