Ik en mijn Lada

Ik ben een liedje aan het maken. Hieronder enkele notities uit mijn dagboek die het scheppingsproces illustreren:

190906, 0231 - Heb gisteren een liedje gecomponeerd op de gitaar. Plastiek zak noemt het en de tekst die ben ik al een tijdje aan het schrijven. Het resultaat is vrij onnozel, dat is natuurlijk de bedoeling, dat het niet te ernstig klinkt, want dan kan ik altijd zeggen dat ik het niet serieus bedoeld heb wanneer ik commentaar krijg. Dat is het voordeel van ironie: je bent vrij als een vogel.

200906, 1043 - Gisterenavond heb ik een eerste voorstelling gegeven van mijn liedje ‘Plastiek Zak’ aan mijn vrouw en zoon. Ik zong uit volle borst en met overtuiging, mezelf begeleidend op de Chinese akoestische gitaar die ik onlangs heb gekocht. Nu en dan maakte ik een foutje, maar mijn enthousiasme en overgave maakten alles goed. Iedereen was blij.

210906, …  - Gisteren ben ik voor het eerst naar de karate geweest. Mijn sparringpartner was een vrouw die naar me keek alsof ze me wilde opvreten. Ze schopte op mij als op een zandzak.

220906, 0950 - Ik heb gisteren mijn vingers blauw gespeeld op mijn gitaar om de intro juist te krijgen van mijn liedje Plastiek Zak. Steeds begon ik op de verkeerde snaar of wilde ze niet rinkelen of vergiste ik me van noot. Om één uur ’s nachts ben ik ermee gestopt.

Vanmorgen luisterde ik naar wat ik had opgenomen op de computer. Gisterennacht dacht ik dat het een intro was zoals bij de Scorpions. Vanmorgen begreep ik dat dat wishful thinking was.

O ja: ik laat de nagels groeien aan mijn linkerhand, om beter te kunnen tokkelen. Nu kan ik moeilijk typen. Ik weet niet of ik dit zo zal laten.