Nu lagen de pakjes op het asfalt en Sergej peuterde een zestien ampère zekering uit het pakje. Nog even en zijn auto was weer rijdensklaar en de staart wagens achter hem kon opgelucht zijn rit vervolgen. Mazdamakker was echter niet bij de pakken blijven zitten terwijl Sergej rommelde in de kofferbak. Sergej had tijdens de zoektocht het nerveuze gemaneuvreer van de Japanner gevoeld in zijn nek .
Kameraad Mazda toeterde.
“Zie je dan niet dat ik bezig ben?” riep Sergej geïrriteerd naar de zonnebril. De Mazda stond monsterlijk te grommen, wachtend op een minuscuul gaatje in de de stroom wagens aan weerskanten van Sergejs Lada. Het beest was klaar om zich in de krioelende massa wagens te werpen en weg te snellen, de vrijheid tegemoet. Mister Mazda toonde aan Sergej een middenvinger in leren handschoen (met afgesneden vingertoppen) en articuleerde achter zijn venster een woord uit twee lettergrepen: “Lo-ser!” En dan gaf Hij-Mazda huilend gas en reed met gierende banden zijn banningsoord uit, met zijn laagprofielband recht over Sergejs voet.
Maar Sergej had geen pijn. Hij droeg sinds zijn kindertijd schoenen op de groei. Op zijn zestiende droeg hij vierenveertig, overtuigd dat zijn schoenen binnenkort te klein zouden zijn. Maar meer dan tweeënveertig zat er niet in. Uit gewoonte was Sergej vierenveertig blijven dragen.
Hij slingerde een manuscript naar de misdadiger en riep: “Jouw beurt komt nog wel, mazdaminkukel!”
Eén Reactie
kameraad mazda…. wat een lul.