Toen zag Sergej een flinterdun wolkje stoom van onder zijn kapoot opstijgen. Hij keek links van zijn stuur, naar de drie ronde tellertjes, één voor de benzine, één voor de oliedruk (steeds onder nul), en één voor de temperatuur van de koelvloeistof: 120 graden! Hij zette de motor stil en net op dat moment ging het rode licht, waar hij al die tijd zo gebiologeerd naar had zitten staren, aan het pinken, sloeg het over in oranje en daarna in groen.
De eerste wagens trokken op en de file kwam als een serpentine op gang. Tot het de beurt was aan Sergej. Daar brak de serpentine af, als het manke schakeltje in een ketting. De schakeltjes rechts en links van Sergej reden lustig verder, in tegenstelling tot de schakeltjes achter hem. De machomazda stijgerde als een hengst gevangen met een lasso. Maar dat haalde niet veel uit. Sergejs Lada stond beschaamd te blinken op de middenste rijstrook, met achter zich aan een sleep woedend toeterende chauffeurs. Sergej probeerde middels de genezende kracht van de houten bolletjes van het zetelmatje zijn kokende bloed te kalmeren. Waarom toeteren die dieven en oplichters? Die landverraders in hun buitenlandse wagens?
2 Reacties
Dievanons is over het laatst, bij het terugrijden van knokke in de polders, geconfronteert geweest met precies hetzelfde probleem. Ze is in extremis op het erf van een polderboer gereden, alwaar zij koffie heeft gedronken met de boerin, wachtend op hun garagist die bij aankomst een pul stopsel in haar koelvloeistofreservoir heeft gegoten. Dat volstond. De polders zijn natuurlijk geen kruispunt in Moskou. Maar dat behoefde eigenlijk geen uitleg.
A propos: schone beeldspraak, en niet gierig!