Mijn eerste herinneringen aan de Sovjet-Unie stammen af uit 1982.
Het waren beelden op een draagbare zwart-wit televisie. We waren toen met de familie in Frankrijk voor de herfstvakantie en de hele familie had zich voor het knetterende haardvuur verzameld voor aperitief, spuitwijn met siroop uit cassis: ‘Kir royal’.
De zwart-wit televisie stond ergens verloren in een hoekje, zoals in de keuken de elektrische fruitpers bovenop de kast stof verzamelt. Hij domineerde nog niet de woonkamer, zoals dat nu het geval is in de meeste woonkamers. Normaal zou de teevee helemaal niet hebben aangestaan, was het niet dat er iets te gebeuren stond. Brezjnev lag al enkele dagen op het ziekenbed en iedereen wachtte met ongeduld wanneer hij er het het bijltje bij zou neerleggen. Daarom stond de tevee dus stil en discreet te ruisen op de achtergrond. Tot werd gemeld dat Brezjnev gestorven was. Op het scherm werden archiefbeelden van de 7 mei parade op het Rode Plein getoond.
“Brezjnev is dood!” riep mijn nonkel, “Hoera!”
Door de kamer galmde een triomfantelijk “hoera!” en iedereen begon elkaar te omhelzen, alsof zij er een persoonlijke inbreng in hadden gehad, in de dood van Brezjnev.
De spuitwijn en de zoeterige cassis moesten plaats maken voor echte champagne, dat voor deze gelegenheid meer gepast leek.
Het was de eerste en de laatste keer in mijn leven dat ik ter gelegenheid van iemands dood champagne heb gedronken.