Ik en mijn Lada

Mijn zoon toonde mij gisteren het valentijnkaartje dat hij had voorbereid voor zijn vriendinnetje. Er stond honderd keer ‘ik hou van jou’ op en het kaartje eindigde met de woorden: “En eigenlijk hou ik nog honderd keer meer van jou.”

Mijn zoon heeft tien uur wiskunde per week en ik denk dat hij daarom een kaartje heeft gekozen met veel vermenigvuldigingen.

Hij had ook een gedichtje gemaakt (dat hij me weigerde voor te dragen) en had voor haar een cd-rom volgebrand met zijn lievelingsgroepen, ‘punkrock’ genaamd. Hij wil zijn vriendinnetje van pop naar rock bekeren.

Ik moest denken aan één van mijn eerste echte liefjes en aan het cadeau dat ik haar had gegeven. Ik was toen zestien. Mijn zus stond op punt te trouwen en had twee tortelduifjes gekocht die ze bij het verlaten van de kerk wilde laten vliegen.

Ik had gevraagd of ze er niet nog twee kon kopen, want ik wilde een duivenhok aan mijn liefje cadeau doen. In de ijzerwinkel kocht ik vijfhonderd meter ijzerdraad en met behulp van een paar planken, een boor en een behulpzame vriend knutselde ik het hok in een recordtempo in elkaar.

Op Valentijnsdag bracht ik haar het met angstig schijtende duiven gevulde hok, dat ik tien kilometer lang in een wankele balans had recht gehouden op de middenstang van mijn fiets.

Het eerste wat ze deed was de duiven vrijlaten.

Een week later stond de lege kooi al te rotten, in de tuin onder het afdakje. Naast het sprokkelhout en de oude kranten.