Dit is een portret van mijn vriend Klaas, die woont in België. De tekening heb ik gemaakt een achttal jaar geleden, toen ik kon rekenen op zijn gastvrijheid en voor mijn vertrek naar Rusland.
We werkten toen allebei voor een uitzendkantoor dat ons te werk stelde in een patéfabriek.
Uit de patéfabriek ben ik na twee dagen weggelopen.
Klaas was aan het typen na een bezoek aan een jazzcafé. Hij schreef over een jazz-zangeres en de noten die uit haar mond vlogen.
11 Reacties
De woorden van Klaas, zijn die ook nog ergens te vinden op het zogenaamde “internet”? Hij ziet er uit als een intrigerend man.
Typemachine? Een achttal jaar geleden? Weet je zeker dat het geen tijdmachine was?
Hij werkt nog met Windows Millenium edition op zijn computer. Een harde noot om te kraken.
Correctie : in die pateefabriek ben ik nooit gaan werken omdat ik zag wat dat met u deed.
Oh ja die jazz-zangeres : ik kon haar enkel zien zingen via een spiegel in dat cafee omdat ik ergens in een hoekje achter een muur aan een tafel zat. Zij moet mij toen via diezelfde spiegel hebben opgemerkt, want ze heeft me tijdens de pauze een pint getracteerd.
Of herinner ik me dat verkeerd, en heb ik toch in die pateefabriek gewerkt?
Je hebt daar niet gewerkt. De dag dat je daar moest beginnen ben je niet komen opdagen. Een uurtje later belde het uitzendbureau om te vragen waar je bleef. Ik herinner mij dat we toen de hele dag de telefoon niet meer durfden op te pakken, omdat we bang waren dat het weer het uitzendbureau was om ons uit te schelden.
Klaas is inderdaad best wel een intrigerend mens. Butterflies. Papillons. Zevende hemel. Stralende zonneschijn. Zucht….
Ik heb voor het eerst iets moeten maken voor jazzpodium.nl. Het staat er nog niet op. Een mooie recensie schrijven is best lastig…. uberhaupt schrijven…
Daarom zijn de meeste recensies slecht geschreven.
Over muziek schrijven is lastig, maar het is een echte uitdaging.
Er is natuurlijk een omweg die deze taak vereenvoudigt: je schrijft niet over de muziek, maar over de mensen die de muziek maken en het probleem is opgelost.
Zo heb ik ooit honderd bladzijden volgepend over Russische free jazz.
Russische free jazz, dat klinkt dan ook als iets waarover je vooral moet schrijven en waarnaar je vooral niet moet luisteren.
Daar sla je de bal verkeerd, Ruben. Het ziet er naar uit dat ik dit punt dien te illustreren.
Ik ben vooral benieuwd naar hoe je dat nu gaat doen.