Een blogger moet durven praten over zijn mislukkingen.
Vorige week heb ik de beslissing genomen om te leren tekenen tijdens het pendelen, in een poging om mijn tijd nuttig te besteden.
Drie kwartier per dag breng ik door in de Moskouse metro. Vijftien minuten hiervan sta ik gedachteloos voor me uit te kijken, platgedrukt tussen andere pendelaars. De rest van de tijd breng ik door op roltrappen en in overgangen van de ene lijn naar de andere.
Ik heb maar vijftien minuten dat ik betrekkelijk stil sta en de kans heb om mensen te observeren en over te tekenen.
Als ze blijven stilzitten.
Daarom teken ik slapers. Maar niet in elke wagon heb je slapers. Dan teken ik een wakker iemand. Ik prefereer mensen in een verregaande staat van apathie, die bewegen ook weinig en daar zitten de wagons gelukkig vol mee.
Er zijn ook andere obstakels. Elke halte komen er ten eerste mensen binnen en gaan er buiten, belemmeren ze het zicht. Ten tweede wrijven zelfs apathische mensen af en toe in hun ogen of laten ze hun kop iets dieper naar beneden zakken. Naar mijn tekens om stil te blijven zitten schenken ze nooit aandacht.
Vandaar het erbarmelijke resultaat van vandaag: in plaats van een noeste arbeider die met een gelaten en vermoeide blik voor zich uit staarde in de metrowagon, veranderde het portret dat ik poogde te tekenen gaandeweg in dat van een slechtgezinde kuisvrouw of een travestiet op leeftijd.
5 Reacties
Het zijn allemaal dingen, nietwaar!
Hou op! Wacht nou even rustig tot je officiële reageerders aan het woord zijn geweest. Daarna ben jij weer aan de beurt - anders ga je maar een beetje offline bloggen, hoor, in je eentje op een oud computertje zonder niks.
Ik ben nu eenmaal ongeduldig. Ik blog voor de ‘instant gratification’.
Had ik die niet zo nodig gehad, dan had ik al lang hele bergen verzet.
Tsja, weten we ook waarom die roman er nog steeds niet is. Wat jij nodig hebt is een goede redacteur met een strenge hand, wiens belangrijkste tekst zal zijn: “Doorschrijven, Klaus, het is nog niet af.” Dat zal je leren bergen te verzetten.
En die daarna zijn smeulende sigaret op mijn blote arm uitduwt. Of zijn tas hete koffie over me uitgiet.
Net wat ik nodig heb.