Enkele dagen geleden heb ik hier gelezen:
…Boudewijn de Groot van wie ik als 13-jarige jongen alle liedjes van buiten kende en luidkeels door de huiselijke garage liet weergalmen terwijl ik tegen mezelf ping-pongde…
Tegen mezelf pingpongen: ik heb het ook gedaan. Dagenlang sloeg ik het balletje tegen de rechtopstaande helft van de tafel. Hoe hard ik ook sloeg, het balletje keerde telkens terug waar het vandaan kwam. Ik had ook een tennisbal die met een rekker vasthing aan een houten blok en terugkeerde wanneer ik erop sloeg. In de tuin speelde ik petanque tegen mezelf of brak ik mijn eigen records voetbalstuiteren met de voetbal van Ijsboerke, gekregen van de melkman. Wanneer het regende legde ik patiences, speelde ik een spelletje solitaire of keek ik uit het venster.
8 Reacties
Een luisterrijk sociaal leven, mij niet onbekend.
Een tennisbal tegen de muur gooien, in tien stappen.
Eerst één keer te volbrengen: gooien, handen klappen, bal opvangen.
Dan twee keer: gooien, een rondje draaien, bal opvangen.
Dan drie keer: gooien, onder je ene been klappen, bal opvangen.
Etc.
En dan heb ik het nog niet gehad over de wekenlange Subuteo tafelvoetbaltornooien die ik `s winters tegen mezelf speelde en waarbij de Rode Duivels telkens in de spectaculaire eindfase van elke wedstrijd onoverbrugbare achterstanden tegen pakweg Brazilie of Real Madrid ombogen in glorierijke overwinningen.
Gelukkig ben ik nooit zo diep gevallen.
Met de ijdele hoop dat je Ivo bedoelde: zo diep als ik, of zoals dat tafelvoetbal?
Imposante “omkat” trouwens, zoals men dat in de wereld van About Blank en de Dutch Bloggies schijnt te noemen. Je kunt opeens alles vinden, en begrijpen hoe het in elkaar zit. Ik vind het mooi. Net echt.
Ik ben ermee gestopt zelf het warme water te proberen uitvinden en heb gewoon een ‘theme’ neergeladen voor mijn site. Zeer eenvoudig.
Heb ik tijd teveel?
Ik heb het vooral over dat tafelvoetbal. Ik kijk hooghartig neer op alles waar het woord voetbal in voorkomt.
Zeer eenvoudig. En zeer doeltreffend.
Hetzelfde heeft mij overigens minstens een jaar lang ervan weerhouden te gaan bloggen. Tot ik mijn schroom overwon en gewoon bij Blogger aan de slag ging met iets wat iemand anders voor me bedacht had.
Ha, heer Brummelkamp, tref ik u hier te Moskou. Nog wel in drievoud. Is er een competitie gaande in het exact tegelijk reageren met Klaus Gena? Dat is dus niet geheel en al solitair meer.