Ik en mijn Lada

Het vierde en laatste deel van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden, in het tweede stapt hij er mee naar zijn baas Koerkov, die hem beveelt erover te zwijgen, en in het derde deel verstopt hij het filmpje op een veilige plek.

Rostislav had Marina Koerkova uitgenodigd op restaurant. Hij had haar enkele dagen staan opwachten aan de poorten van het Instituut voor Vreemde Talen, waar zij studeerde, maar zij was steeds in gezelschap van drie langharige kerels waarvan er een een gitaar op de rug droeg, alhoewel hij er nooit op speelde. Rostislav voelde zich een idioot in vergelijking met deze modieuze kerels, in zijn grijze kostuumpje en met zijn zijschee.

Hij liep het viertal achterna, maar slaagde er nooit in Marina te isoleren. Ze werd naar huis begeleid door de hippie met de gitaar.

Op een dag zag Rostislav dat de twee ruzie maakten. Marina gaf de hippie een slag in het gezicht.

Rostislav besloot zijn kans te grijpen en en belde haar die avond thuis op. Hij stelde zich voor als een collega van haar vader, wat direct haar interesse wekte. Hij nodigde haar uit op restaurant Praga, een sjiek restaurant aan de Arbat. Tot zijn verwondering weigerde ze niet.

Rostislav ging die dag tijdens de middagpauze naar de kapper en ’s ochtends had hij een nieuwe kostuum aangetrokken en zich overal met eau de cologne ingespoten. Hij voelde zich opgewonden.

Vijf minuten voor sluitingstijd haalde Rostislav de fles uit haar bergplaats en plaatste ze voorzichtig in zijn leren boekentasje, opdat niemand het zou merken. Het filmpje besloot hij, om indruk te maken op Marina, in zijn zak te steken.

De hele avond liep als gesmeerd, tot Marina de volgende vraag stelde:

“Jij hebt waarschijnlijk veel geheimen.” Ze nipte van het glas halfzoete sovjetchampagne dat Rostislav had besteld. Hij wilde geen enkele besparing maken die avond en had zelf het pensioen van zijn moeder aangesproken.

“Wel ja, maar ik kan die niet verklappen,” zei Rostislav die zich een beetje dronken begon te voelen.

“Dat windt me zo op,” zei Marina.

Rostislav voelde dat het moment gekomen was en wuifde naar de ober om de rekening te vragen terwijl hij zijn portefeuille uit zijn binnenzak haalde.

Hij merkte niet op hoe het microfilmpje van Sviblov uit zijn binnenzak het witte tafelkleed op rolde.

“En het dessert?” vroeg Marina beteuterd.

“Thuis,” zei Rostislav beslist.

Die avond opende Rostislav de fles cognac. Hij schonk Marina en zichzelf een glas in. De hemelse geuren van Franse wijngaarden, kastelen, Madame Bovary en musketiers schoten hem toen in de neus: de geur van authentieke Napoleon VSOP, grillig als de vlucht van een zwaluw, het land in gesmokkeld door Serebrennikov en en gekocht voor drie maandlonen, resultaat van een half jaar boterhammen met confituur, slappe thee en havermoutpap met water, geen bioscoopbezoeken, theaterbezoeken, concerten, maaltijden in restaurant Praga en andere onthoudingen die Rostislavs vrijgezellenleven houdbaar moesten maken.

Toen hij Marina een half uurtje later buiten liet, bedankte hij haar voor de wonderlijke avond.

En toen was er de schokgolf van een atoombomontploffing van de kernkop van een Amerikaanse Pershing 2 die het luchtafweersysteem rond Moskou had getrotseerd en recht metro Komsomolskaja was ingevlogen en de wagons omhoog slingerde en de tunnels van de metro deed instorten en wegspoelen door een vloedgolf van rioolwater. Een andere raket sloeg in op Rostislavs bureau, op de schuif volgepropt met krantenknipsels, nog een versplinterde het hokje van Andrej de concierge, een derde sloeg in op straat, in de kiosk waar Rostislav steeds warme broodjes kocht en een vierde splijtte Koerkovs mahoniehouten bureau in T-vorm in stukken en sloeg zijn collectie asbakken aan diggelen. En dat was het einde.