Het derde deel van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden, en in het tweede stapt hij er mee naar zijn baas Koerkov, die hem beveelt erover te zwijgen.
Rostislav toog aan het werk. Hij begreep dat het filmpje van onschatbare waarde was en besloot het te verbergen op de meest veilige plek in zijn kantoor. Niet in de safe, want er waren nog mensen op de verdieping die de codes kenden, noch in een lade van zijn schrijftafel of zijn archiefkisten. Dat waren te voor de hand liggende plaatsen.
Enkele maanden geleden had hij een gat in de vloer ontdekt. Ratten hadden een gat in de plankenvloer geknaagd. In de aldus ontstane ruimte onder het linoleum, tussen twee draagbalken, had Rostislav een fles Napoleon verstopt. Die fles cognac wilde hij cadeau doen aan Marina Koerkova. Hij wilde haar voor deze gelegenheid uitnodigen op het appartement wanneer zijn moeder het huis uit was. De fles had hij gekocht voor drie maandlonen van Serebrennikov, toen die was teruggekeerd van een stage bij de UNESCO in Parijs. Tijdens deze zogenaamde stage was Serebrennikov erin geslaagd om vijf kartons Chanel Nr.5, een aantal valiezen met ensembles van Pierre Cardin en een lading Camemberts de Sovjetunie binnen te smokkelen. Hiervoor gebruikte hij de echtgenotes van Sovjetdiplomaten die hij chanteerde met foto’s van alle sexuele contacten die hij had met deze dames. Serebrennikov was immers een onweerstaanbare verleider.
Rostislav verstopte Sviblovs filmpje naast de fles cognac.
Maar Sviblov bleek niet de enige bron van alarmerende informatie te zijn. Bezwarende rapporten en foto’s stroomden toe vanuit alle hoeken van de wereld. Vanuit Berlijn ontving Rostislav een reeks foto’s met Pershings die door Duitse dorpen werden gemanoeuvreerd op lange vrachtwagens.
Rostislav mocht enkel onschuldige informatie laten passeren, over het gemiddelde gewicht van de Amerikaanse soldaten; dat ze teveel hamburgers aten en niet vechtensklaar waren; over mitrailleurs die niet schoten en bijbels in camouflagekleur om het moraal van de troepen hoog te houden.
Op de duur wist Rostislav geen weg meer met al het papier. Andrej, de conciërge, bracht hem elke dag een volgestouwde zak post, toegebonden en verzegeld, die hij in de hoek van Rostislavs kantoor neersmakte, recht onder het Leninportret.
Rostislav leegde de zakken in de laden van zijn bureau, in de kasten met kantoortoebehoren en in de ijzeren klasseerbakken. Al gauw was alles zodanig volgestouwd dat je geen enkele lade of deur meer kon opentrekken zonder bedolven te worden onder een berg bezwarend materiaal over de nieuwe Pershing 2 raketten. Zijn vuilbak zat elke avond vol met fijngesnipperde foto’s van spionagesatellieten en met ‘KOSMISCH GEHEIM’ bedrukte rapporten van Chartsjenko uit Parijs en Rovnov uit Berlijn. De grote stukken, zoals gedetailleerde kaarten die arriveerden in kartonnen rollen, schoof hij onder de linoleum vloerbekleding, tot de vloer vol verdachte bobbels zat. De overschot rangschikte hij in stapeltjes op zijn schrijftafel. De stapeltjes werden met de dag hoger.
Deze oplapoperatie nam dagelijks anderhalf uur in beslag, waarna Rostislav indommelde achter zijn bureau en droomde van Marina.
2 Trackbacks
[...] reken op jou, Pirvitsj! Rostislav knikte instemmend. Hij had zijn taak begrepen. (Wordt vervolgd.)
[...] eede stapt hij er mee naar zijn baas Koerkov, die hem beveelt erover te zwijgen, en in het derde deel verstopt hij het filmpje op een veilige plek. Rostislav had Marina Koer [...]