Ik en mijn Lada

Het tweede deel van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden.

Rostislav haastte zich naar Koerkov, directeur van het departement, vader van Marina Koerkova.

Koerkov overlas de nota die Rostislav in alle haast had opgesteld en schoof het papier terug in Rostislavs richting.

“Heb je dat filmpje bij?” vroeg Koerkov, terwijl hij een sigaret opstak.

Rostislav haalde het filmpje uit de zak van zijn jas en zette het op tafel.

“Ik stel voor dat je het verliest,” zei Koerkov en hij deed teken aan Rostislav het filmpje terug te steken.

“Hoezo?” vroeg Rostislav terwijl hij liet het filmpje zijn zak liet inglijden.

Koerkov keek een tijdje naar Rostislav, tot Rostislav uit ongemak de stilte besloot te doorbreken.

“En van die zeven minuten, hebt u dat gelezen?”

“Over wat heb je het?”

“Over de Pershing 2, dat die in zeven minuten de Atlantische Oceaan overvliegt?”

Koerkov doofde geirriteerd zijn sigaret in de malachieten asbak.

“Je stelt me teleur, Pirvitsj. Wat kan ik daarmee aanvangen? Slecht nieuws doet koppen rollen. Tegen dat de Gensek bevel geeft voor een tegenaanval, is Moskou van de wereldkaart geveegd. Ik wil dat je vanaf nu hierover geen informatie meer doorstuurt.”

“Vanaf vandaag doe ik dus niks meer, als ik het goed begrijp?”

“Wel, niks… Je moet natuurlijk op tijd naar het werk komen en je uren kloppen, maar voor de rest… doe wat je wil. Behalve natuurlijk…”

Koerkov stak zijn wijsvinger waarschuwend de lucht in en keek Rostislav recht in de ogen.

“…de post. Daar moet je dagelijks vanaf geraken, het interesseert me niet hoe. Je collega’s mogen er niks van merken. En ik wil niet dat er ook maar een papiertje met het woord, hmm, ‘Pershing’ op geschreven op mijn bureau belandt, anders moet ik dat behandelen.”

Koerkov keek Rostislav nog eens doordringend in de ogen en vervolgde:

“Onschuldige nieuwtjes laat je natuurlijk passeren.”

“Zijn dat echte Marlboro’s?” Rostislav knikte in de richting van het pakje dat op Koerkovs tafel lag.

“Ja. Gekregen van McMillan. Moet je er een hebben?”

“Kunnen ze dan geen veldbedje opstellen in het commandocentrum, zodat er op tijd kan worden gereageerd?”

“Ben je gek? Dan zijn we er allemaal aan binnen twee weken!”

Koerkov schudde gewarig het hoofd. Hij vervolgde:

“Ik ga er vanuit dat de Amerikanen nooit zo dom zullen zijn de wereld te willen vernietigen. Dat is onze enige redding.”

Koerkov maakte een kruisteken.

“Ik reken op jou, Pirvitsj!”

Rostislav knikte instemmend. Hij had zijn taak begrepen.

(Wordt vervolgd.)