Rostislav Pirvitsj probeerde zich wakker te houden door te fantaseren over Marina Koerkova terwijl hij de ochtendlijke postzak leegschudde op zijn tafel en de post begon te sorteren. Hij startte steeds met de kranten. De Herald Tribune en Le Monde gooide hij in het bakje van departementschef Koerkov, dat zich linksboven bevond in de muur met postvakken waarop hij keek. De rapporten van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en van het laboratorium voor radiofysica gooide hij in het bakje van Resjetov, vice-chef van het Departement voor Strategische Bedreigingen, het departement waar Rostislav was tewerkgesteld. De enkele brieven van civiele oorsprong - Rostislav vroeg zich steeds af hoe de gewone burger aan hun adres geraakte - gooide hij in het bakje van Elena Martynova, de secretaresse van de dienst Chemische Wapens, die anders de hele dag babysokjes zou zitten breien.
Toen deze taak erop zat bleef enkel een pakje documenten op de tafel liggen. Daar zou Rostislav meteen aan beginnen, maar eerst sleep hij zijn rode potlood - dat maakte deel uit van zijn dagelijkse ritueel - met een Zwitsers mes dat hem stukken van mensen had gekost en hij beeldde zich in hoe hij voorzichtig de nylonkous van Marina’s dij rolde.
Het moment was aangebroken voor de belangrijkste opdracht van de dag: het doorlezen van de rapporten van Sviblov, Rovnov, Chartsjenko en Volopygin, geheimagenten in de hoofdsteden van het Westerse blok.
Rostislav moest in deze rapporten het belangrijkste onderstrepen met rood potlood en in het bakje gooien van de Afdeling Chemische en Biologische wapens, de Afdeling Conventionele Wapens (tanks, schepen en vliegtuigen) of de Afdeling Strategische Wapens (raketten).
Rostislav scheurde de bruine enveloppe open met het rapport in van Sviblov: een klein aluminium kokertje ter grootte van een kogel. Het was de Atlantische Oceaan overgestoken in de endeldarm van een matroos van de Sovjet Handelsvloot, die in ruil voor deze dienst twee kisten whisky en een dozijn jeansbroeken de Sovjetgrenzen mocht binnensmokkelen.
Het kokertje, dat Rostislav behandelde met latex handschoenen, bevatte een microfilmpje. Rostislav verplaatste zich naar de projector om de inhoud van dichterbij te bestuderen. Op het filmpje stonden foto’s van een interne nota van het Pentagon, samengesteld uit bijeen gekleefde stukjes. Etensvlekken maakten de tekst moeilijk leesbaar. Na enkele minuten had Rostislav de boodschap ontcijferd. Normaal zou het filmpje dan het bakje van Pedrinsky van Strategische Wapens intuimelen, want Sviblov had het altijd over raketten. Deze keer was het nieuws echter te belangrijk. De rapporten van Rovnov en Chartsjenko moesten wachten.
2 Reacties
damnit! wat is dat toch met die cliffhangersplaag in weblogland de laatste tijd!
Dat is de dwang om iets te posten dat niet volledig af is en waarvan je hoopt dat je gaandeweg de fouten er wel uit zal kunnen vissen.
4 Trackbacks
[...] van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden. Rostislav haastte [...]
[...] van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden, en in het tweede s [...]
[...] Het derde deel van Een apocalyptisch verhaal dat zich afspeelt in Moskou tijdens de jaren tachtig. In het eerste deel heeft Rostislav een verdacht microfilmpje gevonden, en in het tweede stapt hij er mee naar zijn baas Koerkov, die hem beveelt erover te zwijgen. [...]
[...] De Koude Oorlog fascineert me dus. Enkele jaren geleden heb ik voor het mislukte verhaaltje Zeven minuten onderzoek gedaan over het rode knopje. Het knopje waarmee de derde wereldoorlog kan ontketend worden. Het knopje waarover ieders fantasie op hol slaat (de mijne althans). De Amerikanen waren er de eerste mee. Het vergezelt Amerikaanse presidenten sinds de Cubaanse crisis en het heet The nuclear football. [...]