Telkens wanneer ik verhaaltjes schrijf, en vooral wanneer er iets begint te haperen, vraag ik me af welke methodiek ik moet volgen om te schrijven zonder te haperen. Ik heb tot nu toe drie hypotheses over een te volgen methodiek.
De eerste is die van het puzzelen. Afzonderlijke stukjes kleef ik bij elkaar, tot ik vanop enige afstand een herkenbaar beeld heb.
De tweede is die van het boetseren. Ik geef een vormeloos blok stilaan vorm, eerst ruw als op een schets, en dan gedeeltelijk aan meer en meer gedetailleerd.
De derde, van vanmorgen onder de douche (al mijn ideeën krijg ik onder de douche), is die van het kammen van lang haar, bijvoorbeeld dat van mijn dochter. Eerst kam ik een centimeter, tot ik een knoop tegenkom. Dan begin ik opnieuw, probeer ik die eerste knoop door te kammen, tot ik beland bij de volgende knoop enkele centimeters verder. Enzovoort, tot de kam zonder hindernissen door het haar gaat.
Het risico is dat ik de eerste knoop verderduw en dat die op de tweede gaat liggen, en de tweede op de derde zodat ik uiteindelijk een zodanig dikke knoop heb ergens op het einde waar ik met geen kam meer doorkan.
Daar ben ik dus bang voor.
6 Reacties
Foutfoutfout! Altijd onderaan beginnen. Eerst de onderste paar cm uitkammem. Dan de onderste decimeter, en zo verder tot je van helemaal boven tot helemaal beneden kunt. Ik had ook een dochter met lang haar. Maar dat is tegenwoordig kort.
Bedankt! Dat is een tip die mijn dochter veel pijnlijke momenten zal besparen.
En welke consequenties heeft deze oplossing van eliane voor het schrijven van stukjes?
Beginnen met het einde, veronderstel ik. Maar dat heb ik nog niet geprobeerd.
En het haar bij de wortel stevig vasthouden, zodat het object niets van de klittenkammerij merkt, hoeveel klitten ook, pappa maakt dat ik niets voel van deze marteling… lijkt me ook een relevant gegeven in de literaire vergelijking, toch?
Titels. Professionele songschrijvers die elke dag van 9 tot 5 liedjes schrijven voor anderen, vertrekken meestal van een goeie titel. Als de titel goed is, schrijft het lied zich vaak vanzelf. Zeggen ze. Ik vind daar wat in zitten, ook voor verhalen.