Ik en mijn Lada

Over hoe Marina en Sergej elkaar leren kennen. Het derde stukje in een liefdesverhaal over Sergej en Marina. (Inhoudslijst, eerste deel en tweede deel)

Een jaar geleden had Marina uit het reclaamblad een advertentie geknipt met de volgende inhoud:

Jnge oligarch zkt lvnsprtner (90/60/90,<25 j.) vr vrre rmntsche rzen en zrgeloos lvn.

Het reclaamblad in kwestie had Marina gevonden in de postbus toen ze ’s avonds terugkeerde van het werk. Het woord ‘oligarch’ in de advertentie zette haar aan het dromen. Ze associeerde het met rijkdom, macht en verre reizen. Vooral dat laatste interesseerde haar, want ze had nog nooit een stap verder gezet dan de door kwallen verpeste kust van de Zwarte Zee.

Gezeten aan de keukentafel achter een kop hete thee stelde ze zich voor hoe ze in de verkoelende schaduw van de pyramide van Chefren een dromedaris bereed. Daarover had ze de dag tevoren een televisieuitzending gezien, “De vloek van Toetanchamon” genaamd. Egypte was ongetwijfeld de meest romantische reisbestemming vond Marina. De Dominicaanse Republiek betrok een tweede plaats op haar lijstje. In het reclaamblad stond een grote foto van een wit strand met palmbomen en een rode zonsondergang met een astronomisch prijskaartje naast voor een trip van elf dagen in het Occidental Grand Flamingo Hotel. Ze sipte van haar thee en zoog op een suikerklontje en droomde verder. Voor haar ogen dook het strand op van Punta Cana en een neger die met verse kokosmelk haar bleke borsten masseerde.

Van de oligarch kon ze zich maar moeilijk een beeld vormen. De man achter de advertentie interesseerde haar eigenlijk niet. Het was vooral de levensstijl die tot haar fantasie sprak: slapen tot twee uur ’s middags, manicure en pedicure in het schoonheidssalon en halfdoorzichtige bloesjes in shopping centers met airconditioning, doorschijnende liften en fonteintjes. Een welkome verandering in haar saaie en eenzame leven.

Marina was nog steeds niet getrouwd en kwam weinig met mannen in contact. Ze werkte achter de toog met honden- en kattenvoer in een kruidenierswinkel aan metro Profsojoeznaja. Ze verkocht droogvoer, hondenbrokken, blikken Kitekat en Whiskas, kattenbakken, eet- en drinkbakjes, bijtballen, krabpalen, halsbanden, vitamines, mandjes, hondenriemen, vlooienbandjes en -sprays, reukfilters, belletjes en penningen. Haar kliënteel bestond voornamelijk uit vrouwen, zoals oude dametjes met pekinezen. Af en toe kwam een man een halsband kopen voor zijn vechthond. Zij was nog nooit een oligarch tegen het lijf gelopen.

Na enig wikken en wegen besloot Marina niet te bellen. Ze geloofde niet in haar kansen. Ze was te breed in de taille en niet meer van de jongste.

Op het werk zei schele Linda van de vistoog om toch te bellen. “Anders ga ik lopen met je oligarch.” De vistoog van Linda stond bekend om de alles penetrerende stank van zijn gerookte makreel.

Het was ondertussen al een week geleden dat Marina de advertentie had uitgeknipt en onder het broodmandje op de keukentafel geschoven. Met trillende handen draaide ze het nummer.

“Ja?” klonk een norse stem aan de andere kant van de lijn.

“Ik bel in verband met de advertentie,” zei Marina.

“Die teevee is al verkocht,” klonk het.

Marina legde ontgoocheld de hoorn op de haak.

Een minuut later ging echter de telefoon. Opnieuw klonk de norse stem:

“Ik moet iets toegeven. Ik ben geen oligarch. Ik ben een chauffeur. Maar ik heb gewerkt voor een oligarch, en je hebt geluk dat ik er geen ben. Ik verschil enkel in goede zin van die klootzakken. Had ik even gewetenloos gebruik gemaakt van de kansen die hen in de schoot waren geworpen, was ik er ook één geweest. Maar ik ben een goede kerel. Ik doe geen vlieg kwaad en daarvoor wordt ik steeds bestraft. Mijn vorige vrouw is gaan lopen met een oplichter. Al mijn advertenties en poging tot benaderingen breken af van zodra ik het woord chauffeur uitspreek. Nu geef ik me uit voor een oligarch en mijn telefoon staat al drie dagen niet stil. Ik moet je ontgoochelen: ik ben geen oligarch en zal er nooit één worden.”

Marina kreeg medelijden met de kerel. Ze dacht al helemaal niet meer aan een oligarch maar aan deze man, door iedereen beledigd en door niemand begrepen.

“Wilt u geen kopje thee komen drinken?” vroeg Marina aarzelend.

De man zuchtte opgelucht.

“Eindelijk een normaal iemand,” zei hij.

Een dag later leefden ze samen. De man heette Sergej.

Wordt vervolgd. (Inhoudslijst)