Ik en mijn Lada

Over hoe Sergej hele dagen in de sofa ligt en op de zenuwen werkt van zijn vrouw. Tot ze er genoeg van heeft. Het eerste stukje in een liefdesverhaal over Sergej en Marina. Het tweede vindt u hier.

Marina had gelijk. Na zijn ontslag had Sergej het inderdaad kalmpjes aan gedaan. Hij had de tijd gedood in de zetel, op een dieet van halve liters Zjigoeljovskoje (), televisiereclame en pakjes Prima () zonder filter. Zonder zich de vraag te stellen of dat nu goed was of slecht. Het leek hem gewoon het beste wat hij kon doen in de gegeven situatie.

“Ik weet niets af van het huishouden,” zei hij toen Marina hem een eerste keer op zijn nietsdoenerij wees, “ik kan nog geen ei bakken, laat staan kousen wassen of een hemd strijken. Jij doet dat allemaal veel sneller en effectiever. Waarom zou ik een hele dag moeten staan sukkelen in de keuken en de badkamer wanneer jij hetzelfde doet op een half uur?”

“Jij kan auto’s repareren en besturen. Waarom doe je dat niet?” antwoordde Marina hierop.

Sergej deed alsof hij deze opmerking niet hoorde. Hij vond dat hij recht had op een beetje medelijden van zijn echtgenote nu hij net ontslagen was.

Marina voelde dat en voor een tijdje schoof ze het onderwerp op de lange baan.

Sergej wende snel aan zijn nieuwe levensritme, aan de eentonigheid van eten, schijten, slapen en televisie kijken.

Al gauw was hij zo vet als de katers die je soms ziet liggen op vensterbanken.

Hij reageerde niet meer op het geschuifel van de pantoffels van zijn vrouw, de deur die elke dag luider werd toegeslagen en de steeds scherper wordende stem van zijn vrouw wanneer ze ’s avonds van haar werk terug keerde.

Hij sliep de hele dag en ’s nachts keek hij televisie en hield hij Marina wakker. Allerlei vuilnis slingerde als een spoor tussen keuken en woonkamer en heel het appartement stonk omdat Sergej zijn kleren niet ververste en zich nooit waste.

Maar op een dag had Marina er genoeg van. Ze was net terug van haar werk en van de winkel.

Ze kwakte de boordevolle plastic zakken met aankopen het aanrecht op. Een handvol verse eieren tuimelde naar beneden en spatte op de vloer kapot.

“Godverdomme!” riep Marina zo luid dat Sergej opschrok uit zijn dromerijen. Hij lag comfortabel uitgestrekt in de divan in de woonkamer en keek voor de honderdste keer naar een reclame voor winterbanden.

“Als je morgen niet achter het stuur zit van een zwarte Volga met een voorschot van je eerste loon op zak, dan kan je een ander zoeken om je vuile onderbroeken te wassen!” riep Marina vanuit de keuken naar Sergej, die prompt de televisie uitzette, het as van zijn trainingspak veegde en een zittende houding aannam in de divan. Hij voelde dat het menens was dit keer. Marina sloeg de keukendeur dicht en begon te rammelen met potten en pannen.

Op kousenvoeten sloop hij naar de keuken, ging achter Marina staan, die achter het fornuis stond, en kneedde haar achterwerk terwijl hij zwaar ademde in haar nek. “Morgen geef ik je een beurt in de wagen van mijn nieuwe werkgever,” fluisterde Sergej in haar oor. (Wordt vervolgd: tweede stukje, Inhoudslijst)