Vannacht heb ik gedroomd over President Poetin. Ik droom niet vaak over bekendheden.
Ik wandelde door een Russische provinciestad. Het was zomer en ik had net gezwommen. Ik droeg shorts en een teeshirt en had een handdoek rond mijn nek.
Of neen: ik lag nog in het water, koel zeewater, op een rotsachtig strandje, mijzelf aan het afkoelen. Achter het strandje lag een stad. Een middelgrote Russische provinciestad.
Ik merkte hoe andere mensen wezen in de verte en zag hoe er een pyramide opdook, hoog boven de stedelijke skyline. Ik stapte het water uit om te gaan kijken wat voor een pyramide dat wel mocht zijn, maar wanneer ik dichterbij kwam, merkte ik dat het geen pyramide was, maar een hoogbouw in volle constructie. Uit witte baksteen, in Rusland wordt die meer gebruikt dan de rode.
Even later stond ik in het gebouw en met de lift reed ik omhoog. Ik de gang werd volop gewerkt: mensen in overalls boenden de vloeren en schilderden de muren en wilden ook mij aan het werk zetten. Maar ik stapte verder en duwde een glazen deur open, deuren zoals in de metro, en voor me aan de andere kant stond Poetin, ook in zijn zwembroek. Op zijn blote borst stond Poetin geschreven. Naast hem stond Kim Jong Il, zoals steeds in een khaki kostuum.
Ik duwde de deur open en Poetin moest op zijn beurt wachten. Terwijl ik dat deed, vroeg ik me af of ik niet had moeten terugdeinzen en de deur voor hem openhouden, maar het was te laat.
