Zondag zijn we met de elektritsjka uit het Rizjski station naar het dorp Snegiri (Roodborstjes) gereden, op zoek naar frisse lucht.
De elektritsjka passeerde eerst veel prikkeldraad en bakstenen muren. Af en toe was de hoogbouw zichtbaar die de laatste jaren in Moskou zo een opmars maakt. Triumph Palace, het hoogste appartementsgebouw van Europa, domineert het Noorden van de stad. Het is een kopie van een vysotka, zoals de zeven torens van Stalin worden genoemd die Moskou in een ring sluiten, maar dan driemaal hoger.
De toren verschijnt vanachter de muren met prikkeldraad, de jaren zeventig blokkendozen lijken er klein tegen, het doet denken aan het ruimteschip uit Independence day.
Er is nog een hoogbouwproject dat we voorbijrijden: “Alye parusa” (”Bloedrode Zeilen”), genoemd naar een avonturenroman uit de jaren twintig van Alexander Grin die ik nooit heb gelezen. Drie hoge torens van verschillende hoogte staan naast elkaar, aan de oevers van de Moskou. En gisteren is nog een derde project ingehuldigd, dat heb ik op teevee gezien. “Vorobyovye Gory” (”De Mussenheuvels”), een complex hoge flatgebouwen op de hoogste heuvel van Moskou.
“Gebruik makend van de nieuwste technologien in de Moskouse
stedenbouw.”
Ze zijn allemaal modieus, die gebouwen. Niet voor Ivan met de pet die het moet doen met een hok uit gewapend karton, gebouwd volgens een architecturaal project dat dateert uit de jaren zeventig en dat nog steeds wordt gebouwd, omdat de infrastructuur er nu nmaal staat, zoals overigens ook het geval is met mijn Lada.
De nieuwe wolkenkrabbers zijn elitewoonsten met helikopterplatformen op het dak, supermarkten en coiffeurs en schoonheidssalons en tandartsen, fitnesssalons en zwembaden en kindertuinen op de gelijkvloerse verdieping. De duurste appartementen zijn de penthouses. Ik moet denken aan J.G. Ballards roman “Highrise”. Die roman is al een tijdje geleden geschreven en daar loopt alles mis met de bewoners van de highrise, die elkaar beginnen uitmoorden. Sindsdien is het de suburbs in Amerika die modieus is. Hier is die ook modieus, maar omwille van de gebrekkige verkeersinfrastructuur geniet een comfortabele woonst in het centrum van Moskou de voorkeur.
Maar wij zaten in de elektritsjka naar Snegiri, op zoek naar frisse lucht, en de wolkenkrabbers waren we ondertussen al voorbijgereden. Wat volgde waren vele kilometers agonizerende voorstad, plaatsen waar Moskou nog niet was opgehouden met bestaan maar ook nog niet was begonnen te bestaan, dorpen die langzaam waren opgeslorpt door het uitdijende Moskou en veranderd in ntonige grijze slaapsteden, lichaamsdelen van Moskou.
We waren al een twintig kilometer voorbij de MKAD (de grote ring rond Moskou) toen we in het groen terechtkwamen. Berken passeerden aan ons voorbij, evenals dennen en houten huisjes. Eindelijk hadden we Moskou achter ons gelaten. Toen we uitstapten in het dorp Snegiri, stopte ik niet me te verwonderen over de buitengewone stilte in het dorp. Het enige dat ik hoorde waren honden die blaften en elke half uur de trein die voorbijreed.
