Ik was een stuk van mijn dagboek aan het overtypen. Ik had er een fotokopie van gemaakt om gemakkelijker te typen. Toen ik klaar was besloot ik de tekst te versnipperen, om geen sporen achter te laten.
De telefoon ging.
Ik had mijn baas aan de lijn.
Even later stond ik in de gang en vroeg ik me af: “Heb ik die tekst nu versnipperd?” Ik ging er naar op zoek. Nergens te vinden. Ik kon me niet herinneren dat ik hem had versnipperd. Ik bestudeerde de inhoud van de versnipperaar. Kleine stukjes papier. Ik wreef ze door mijn handen en probeerde letters te onderscheiden. Ik zag krullen. Krullen van handschrift. Daar lag hij dus, de tekst. Een hoopje krullen.