In de ondergrondse voetgangerspassage aan Novy Arbat zit de voorbije vijf jaar een oude vrouw, de borst volgespeld met medailles. Die medailles droeg ze vroeger niet. Ze draagt die sinds de zestigste verjaardag van de ‘overwinning op de fascisten’, een gebeurtenis waar dus zelfs bedelaars munt uit proberen slaan. Ze draagt ook een baseballpet met de cijfers 555 op gedrukt. Deze cijfercombinatie voorspelt een kardinale verandering in uw leven, iets waar je zeker op mag rekenen indien je enkele roebels in haar bakje gooit. Met 555 beginnen ook de fictieve telefoonnummers in Amerikaanse films, maar dat zal haar worst wezen.
Ze zit op een stoel aan de trap, gewikkeld in een pluche deken en zingt oorlogsliederen. Ze zingt alleen wanneer iemand de trap afdaalt en valt stil wanneer er niemand is binnen gehoorsafstand. Ze zingt vals en zonder overtuiging, zoals voetballers van een nationaal elftal hun volkslied zingen voor de match, van onder de neus weg.