Ze stond foldertjes uit te delen op de hoek van Bolsjaja Nikitskaja en de Tverskoi bulvar, aan het kruispunt tegenover het ITAR-TASS gebouw met de bronzen aardbol. Foldertjes voor een jaarmarkt van bontmantels, en dat in het midden van augustus. Het was heet en drukkend, het enige vocht dat uit de lucht viel was duivenstront en de druppels uit de airconditioners van de nabije kantoorgebouwen.
Ze was gekleed in traditioneel Russisch kostuum: een wit linnen kleed met van onder tot boven een rode streep borduursel. Maar onder het kleed droeg ze strandslippers. Dat was net als de kozak die voor de deur stond van het Oekraïense restaurant iets verder. Die droeg een muts uit schapenbont en zwarte rijlaarzen en een kromme sabel. Maar het was een neger.
Ze was van middelbare leeftijd.
Ze zijn ofwel van middelbare leeftijd, ofwel van schoollopende leeftijd, de meisjes in rode jasjes die flyers uitdelen met reclame voor GSM-winkels, de kettingrokers die met borden hangend aan hun schouders de hele dag aan de trappen van de metro staan, de jongens die voor vijf roebel de avondkrant verkopen tussen de fastfoodkraampjes op het Arbatskaja plosjtsjad. Op de laagste trede van de ladder staan de in tijgerkostuum verkleedde daklozen en alcoholici die de hele dag, winter en zomer, op een houten verhoogje staan te wuiven naar de stroom voorbijsnellende auto’s op de Leninsky prospekt. Ze maken reclame voor de plaatselijke bont- en leerwinkel. Eén van de tijgers staat tot laat op de avond op een balkon op de derde verdieping te wuiven naar de voetgangers die de straat oversteken. Het balkon is verlicht met kerstverlichting. Een man met een tijgermasker op en in een rode overall staat naar je te wuiven. Een tijger met een kater en met een berg schulden.