Ik en mijn Lada

Twee vrienden maken ruzie. Een vervolg op Tafeltennis.

“En, wie is dat, je baas?” vroeg Volodja.

“Die met de blauwe verticale streepjes,” zei Sasja.

“Ik bedoel, WIE is je baas?” herhaalde Volodja.

“Vice-minister,” zei Sasja.

Volodja floot bewonderend. Hij begreep niet waarom hij al zo lang Sjangri La niet had bezocht. Sasja was een interessant contact. Er schoot Volodja meteen een plan te binnen waar hij al een tijdje op had zitten broeden: het oprichten van een bewakingsfirma. Sasja kende veel Afghanistan-veteranen die enkel werk konden vinden in bewakingsfirma’s of als huurlingen. Volodja zou potentiele klanten schrik aanjagen met geensceneerde aanvallen op hun leven om hen dan zijn diensten voor te stellen. Een foutloze combinatie. Hij was er zeker van dat Sasja meteen zou toehappen op een dergelijk voorstel.

“Hoeveel wordt je betaald?” vroeg Volodja.

“Ik doe dit voor niks. Enkel kost en onderdak. Ik hou van mijn vaderland,” antwoordde Sasja.

Als al die Afghanistanveteranen zo naief waren, dan waren zijn broodjes gebakken, dacht Volodja.

“Dus jullie spelen samen tennis?” vroeg Sasja.

“Tafeltennis,” antwoordden ze allebei tegelijkertijd.

“Van echte tennis daar kunnen jullie enkel van dromen,” zei Sasja.

“We dachten dat het best is om met tafeltennis te beginnen vooraleer de stap te zetten naar echte tennis,” antwoordde Volodja.

“En we kunnen dat natuurlijk ook niet betalen,” voegde Sergej er aan toe.

“Jullie zijn net een getrouwd koppel,” zei Sasja, “mijn vrouw die spreekt me ook altijd tegen. Wanneer ik op restaurant frieten bestel, dan moet zij rijst hebben. Wanneer ik een film goed vind, vindt zij hem slecht. Ik denk dat ik haar ga verlaten. Het is tijd voor nieuwe ervaringen.”

De drie zwegen een tijdje.

“Je baas speelt echt goed,” zei Volodja, “een waar natuurtalent.”

“Hij neemt lessen bij een Fransman die de kwartfinale van Roland Garros heeft verloren. Honderd dollar per uur,” zei Sasja.

“Dan zou ik al lang Russisch kampioen zijn,” zei Sergej.

“Jij?” zei Sasja. “Jij kan niet eens op Volodja’s opslag reageren. Ik heb gezien hoe je speelt. Een echte dilettant. Met je zelfgemaakte raketje.”

Volodja moest lachen. “Hij houdt er niet van dat ik effecten gebruik. Hij vindt dat niet natuurlijk.”

“Waarom lach jij met mij?” vroeg Sergej aan Volodja.

“Ik ken jouw soort,” zei Sasja tegen Sergej, “jij hebt altijd overal kritiek op: alles rondom is slecht en iedereen is corrupt. Alleen jij bent goed.”

“Ik zou die minister van jou met plezier een kopje kleiner maken,” zei Sergej.

Er viel een benauwende stilte.

“Zijn dat de vrienden waar jij tegenwoordig mee optrekt?” vroeg Sasja aan Volodja.

“Ja,” zei Volodja, “Sergej neemt politiek nogal serieus. Hij vindt dat hij het recht heeft op een eigen mening. Ik heb hem al gezegd dat de wereld nu eenmaal anders in elkaar zit, maar hij wil dat niet aanvaarden.”

“Ik wil dat inderdaad niet aanvaarden,” zei Sergej.

“Zal ik je eens een lesje leren?” vroeg Sasja.

Hij zette zich recht en goot zijn flesje bier leeg over het hoofd van Sergej. Sergejs haar en teeshirt waren helemaal nat.

“Mietjes!” riep Sasja en stapte het op.