Ik en mijn Lada

Over Sergej en zijn behoefte aan compensatie.

“Waar heb je dat ding vandaan?” vroeg de Oezbeek verwonderd. De Oezbeek doelde op de haagschaar waarmee Zakvaskin aan de rand van het zwembad stond. Zelf dreef hij rond in zijn overdekt zwembad in een opblaasbare zetel uit blauwe plastiek. Zakvaskin had hem vastgelijmd aan de zetel met een tube secondenlijm. De Oezbeek kon zelfs met zijn pink niet bewegen zonder een kreet van pijn te slaken.

“Die schaar? Die lag hier op de tafel,” zei Zakvaskin. Zakvaskin keek naar de Oezbeek. Hij had er al enkele weken op zitten jagen, maar nu was het de eerste keer dat hij hem op zijn gemak kon bestuderen. De Oezbeek leek helemaal niet op een Oezbeek. Oezbeken dragen kleurrijke hoofddeksels, toebitjejka’s genaamd, hebben spleetogen, een zongebruinde huid getaand als leer en twee rijen eeuwig glimlachende gouden tanden. Oezbeken verkopen druiven en meloenen of sjouwen met zakken aardappelen op de markt.

De Oezbeek, dat was een bijnaam. Wat voor hem dreef was een Rus. E�n met een zwembad, belegd met dure moza�eken en versierd met Dorische zuilen en fonteintjes. Een Rus die was overgeleverd aan de willekeur van een dolgedraaide ex-politieman: Aleksej Voldemirovitsj Zakvaskin.

“Een miljoen dollar als je me vrijlaat,” zei de Oezbeek.

“Daar koop je tegenwoordig in Moskou niks meer voor,” zei Zakvaskin. Hij trok de zetel dichterbij met het schepnetje, dat hing aan een lange steel. “Ik ben niet naar hier gekomen voor een aalmoes,” siste Zakvaskin in de Oezbeek zijn oor, en hij peuterde het stopsel los van het luchtventiel, “ik ben naar hier gekomen om wraak te nemen. Uit naam van de belastingbetaler.” Hij duwde het zeteltje terug naar het midden van het zwembad. De blauwe plastiek, die even voordien bol stond onder het gewicht van de Oezbeek, begon plooien te vertonen en geleidelijk aan onder het water te verdwijnen, terwijl de lucht uit het ventiel borrelde.

De Oezbeek probeerde armen en benen te bewegen, maar dat was onmogelijk. “Help!” krijste hij. “Klootzak! Ik word vermoord!” Maar al gauw kreeg hij een gulp water binnen en begon hij te hoesten. En dan, toen hij na zijn hoestbui slikte naar adem, kreeg hij nog een gulp water binnen. En dan verloor hij het bewustzijn en dreef hij nog een tijdje als een stuk drijfhout in het zwembad.

Zakvaskin deed zijn schoenen uit, drapeerde zijn witte kousen over de rugleuning van een rieten tuinzetel, rolde de pijpen van zijn jeans op en zette zich aan de rand van het zwembad, met zijn voeten in het water. Hoe verfrissend was dat. En wat een stilte. Het water klotste aangenaam rond zijn benen.

�Tien minuten rust, en dan schieten we weer aan het werk,� zei Zakvaskin tegen zichzelf.

Sergej klapt het boekje toe. Het is een verfomfaaid pocketboekje, gedrukt op bruin papier en met een zwarte kaft waar in gouden letters de naam van de auteur op gedrukt staat. Op de voorkant staat een tekening van een politie-inspecteur met brede kaken, een spiegelende zonnebril, een leren jekker en een blinkend pistool: inspecteur Zakvaskin.

Zakvaskin was een politieman die � na een reeks ontgoochelingen op professioneel en persoonlijk gebied - het recht in eigen handen besloot te nemen. Hiervoor had hij zijn gezin verlaten en zich onder een schuilnaam een kamer gehuurd aan de rand van Moskou, metro Joezjnaja, �waar enkel de huilende wind de weg kent tussen de betonnen appartementsblokken�. De kamer was volgestouwd met wapentuig dat hij ontvreemd had van misdadigers. Elke avond trok hij zijn leren vest aan en zijn zonnebril en begaf hij zich de Moskouse straten op. Hij kende alle plekjes waar dingen gebeurden die het daglicht niet konden verdragen. Nu eens stond hij te wachten in een donker hoekje aan de deuren van casino Sjangri La en sneed hij de keel over van Linkse Ljosja, dan weer verschuilde hij zich op het dak van een nieuwbouw om de Schroevendraaier een wel gemikte kogel door de hersenpan te jagen.
E�n ding hadden al zijn slachtoffers gemeen: ze waren vertrouwelingen van Bagroezin, de koning van de Moskouse onderwereld. Bagroezin had Zakvaskins dochter verkracht. Zakvaskins vrouw was het afgetrapt met de neef van Bagroezin. Heel Zakvaskins afdeling bevond zich in loondienst van Bargoezin.
Maar nu was het zijn beurt.

Sergej staat met zijn Lada voor het Kazanstation. Hij wacht op klanten. De laatste tijd schept hij veel plezier in detectiveromans. Vooral in die over Zakvaskin, want die neemt altijd wraak. �Dat begint op compensatie te lijken,� denkt Sergej. �De wraakacties van Zakvaskin schenken me voldoening. Zakvaskin wreekt zich op alles waar ik ook zo een hekel aan heb. Dat is niet juist. Vanavond smijt ik al mijn boekjes weg en ga ik intensiever mediteren, om de agressiviteit uit mijn lichaam te jagen.�