Hoe Sergej vastloopt met zijn wagen op een dorpswegel.
Sergej zat vast met zijn wagen op een dorpswegel. Het was een geel zanderig weggetje, vol met putten en met diepe sporen. Het wegeltje slingerde zich door een dennebosje, tussen de bomen door, en liep dan verder het stoppelveld in. Voor het dennenbosje maakte het wegeltje een kleine duik naar beneden die tot aan de knieën was gevuld met ondoorzichtig water. Daarin was Sergej vastgelopen met zijn achterwielen. Wanneer hij gas gaf spetterde de modder alle kanten uit. Verder gebeurde er niks.
Tijdens de heenrit had hij deze hindernis nochtans met succes overbrugd. Misschien was dat omwille van het enthousiasme dat hem toen nog bezielde. Hij had immers een krant gekocht deze morgen om te kijken naar de advertenties. In één van de advertenties werd een houten huisje te koop aangeboden, op twintig kilometer van de Grote Moskouse Ringweg. Iets te vlakbij naar zijn zin, maar zijn vrouw zou er wel mee opgezet zijn, zo dicht bij de stad. De heenrit had hem nog geen uur gekost. Hij had de stad zonder files weten te verlaten en hij had maar één keer de weg moeten vragen (toen hij aangekomen was in het dorpje en op zoek was naar het aarden wegeltje waarover sprake was in de advertentie).
Dat aarden wegeltje vond Sergej iets heel belangrijk. Het huisje mocht dan wel dicht bij de stad liggen, het aarden wegeltje garandeerde toch een minimum aan rust en afzondering. Maar het was natuurlijk ook moeilijk berijdbaar, vooral na de dooi en de lenteregens. Na enig geploeter en zich troostend met de gedachte dat hij zich voor zulke gelegenheid eventueel een Niva zou kunnen aanschaffen, hield hij halt aan het huisje.
De adverteerder had hem lelijk bij de neus genomen. Sergej had een huisje verwacht met kleurrijk beschilderde luiken en dakgoten uit houtsnijwerk en niet aan de bruingelakte barak die voor hem stond. In de advertentie stond ook dat het huisje omringd was door ‘oorspronkelijk bos’. ‘Oorspronkelijk bos’, dat zijn eeuwenoude eiken, beuken en dennen met een stamomtrek van minstens één meter en met toppen die hoog wuiven in de wind. Sergej kon zich enkel het plukje dennenbos herinneren waar hij zich met zijn Lada doorheen had geworsteld, een plukje overjarige kerstbomen. Voor de rest strekten zich enkel lapjes grond voor hem uit, allen van dezelfde miserabele oppervlakte en met dezelfde miserabele tuinhuisjes op neergepoot. Op het aanpalende perceeltje waren een man en een vrouw grond aan het omploegen en onkruid aan het wieden. De man had naar Sergej geroepen: “Word jij onze nieuwe buurman? Goed zo, hebben we minder last van dat onkruid!”
“Waar is het riviertje?” riep Sergej terug. In de advertentie stond dat er op honderd meter een riviertje lag.
“Honderd meter verder naar beneden! Maar het is uitgedroogd sinds ze de villawijk zijn beginnen bouwen. Ik heb hier een regenton staan en in de zomer begiet ik mijn planten met kraantjeswater dat ik uit Moskou meebreng in jerrycans!”
Sergej haastte zich zijn wagen in en reed ontgoocheld weg. Dit was niet wat hij nodig had. Hij was zo verstrooid dat hij recht de plas in reed voor het dennenbosje. De plas lag naast de villawijk. Zijn auto kon geen kant meer uit.
De villawijk was een ommuurd territorium van enkele hectares met een tiental identieke villaatjes waarvan de ruwbouw was afgewerkt. Sergej keek rondom zich op zoek naar een helpende hand. In het dennenbosje zaten drie mannen rond de wortel van een afgezaagde boom vodka te drinken. Ze keken hem aan met een vijandige blik. Sergej keek verder. Naast de muur van de villawijk stond een bulldozer. De chauffeur lag in zijn cabine te slapen. Sergej ging ernaartoe en tikte op de deur. Op zijn vraag om hulp wees de chauffeur naar de villawijk en zei: “Vraag het aan de talibans.” Hij duwde op de toeter van zijn bulldozer en enkele tellen later kwamen enkele Afghanen naar buiten gesloft, in vuile trainings en versleten pantoffels. Voor honderd roebel duwden ze hem de plas uit. Sergej deed zijn best om ze niet vol te spatten met modder.
Hij haastte zich terug naar Moskou, om zich te werpen in haar smachtende omhelzing.