Ik en mijn Lada

Voor mij ligt een foto van mijn dashboard. Die heb ik getrokken toen ik stond te wachten op de parking voor Teatr Estrady.

Ik hou van mijn dashboard. Zijn twee grote ronde tellers en drie kleine voor oliedruk, temperatuur en benzineniveau, allen met een chromen ring rond, tref je tegenwoordig alleen nog aan in dure Italiaanse wagens, die hiermee een conservatief statement maken.

Een Lada maakt geen statements, daar is hij te onschuldig voor.

Het dashboard zelf is vervaardigd uit zwarte plastic, gegoten in ronde, harmonische vormen. Het is bedrukt met een leren reliëf, zodat het lijkt dat het met leer is overtrokken. Het bootst de plooitjes na van het dikke kalfsleer waarmee de zetels van een BMW zijn bekleed. De intentie van bedrog is aanwezig, maar slecht uitgewerkt. Toch speelt het licht mooi in de onregelmatige streepjes die de nerven van het pseudoleer in het dashboard trekken.

De grote tellers geven je de illusie dat je met een vintage Italiaanse wagen rijdt. Vintage daar wordt mee bedoeld dat je op een wagen hetzelfde principe kunt toepassen als op wijnen. Niet de nieuwigheid telt, maar het oogstjaar. Ik heb mijn wagen gekocht uit vintage-overwegingen (in combinatie met proletarische anti-technologische, sympathie-voor-underdog bedenkingen).