Een fragment uit mijn leven.
Je moet schrijven over wat je weet. Wat je schrijft moet appeleren aan de zintuigen en verlicht zijn met dialogen.
Ik ga schrijven over wat ik weet.
Over mijn werk.
Net zoals twintig procent van de mensheid breng ik acht uur per dag door achter een computer.
Ik zal appeleren aan de zintuigen.
Zonet heb ik mijn handen gewassen. Nadat ik mijn schoenen had gepoetst was zwarte schoensmeer onder mijn nagels gekropen. Ik hield mijn handen onder de hete kraan en schuimde het stuk glycerinezeep op tot mijn handen vol zaten met witte belletjes. De geur van lentebloemetjes steeg op in mijn neusgaten, tezamen met de stoom van het hete water dat mijn handen ontsmette. Nu voelen mijn handen droog en proper aan. Ze ruiken nergens naar.
En nu over thuis.
De tekst verlicht ik met dialogen.
“Omwille van de diskwalificatie van de tegenstrever, wordt Eroll de winnaar.” zegt de scheidsrechter in de tekenfilm over Rudolf de Eland waar mijn dochter naar kijkt. Voor de rest is het stil. Mijn vrouw staat in de keuken en steekt het gasfornuis aan met een lucifer. Ze rommelt met de aluminium deksels van de kookpotten. Van achter de muur fluit de waterleiding. De buurman neemt een bad. Rudolf springt over de ijsschotsen en aanschouwt het Noorderlicht. Mijn dochter rekt zich uit in de zetel. “Zo. Straks zijn de aardappelen klaar. Fantastisch.” zegt mijn vrouw in de keuken en ze loopt naar de kamer van mijn zoon. Even later komen ze allebei de woonkamer binnen. Rudolf de Eland wordt uitgeschakeld. Er is een programma over het monster van Loch Ness. Daar gaan we nu naar kijken. Loch Ness is een plesiosaurus. Een plesiosaurus ziet eruit als een gepluimde kip met een lange nek en de vleugels van een zeeschildpad.
2 Reacties
Schoon
Het wassen mijner handen zal nooit meer dezelfde ervaring zijn. Dank voor de bewustmaking.
Alstublieft. Het was een plezier.