Ik en mijn Lada

Verslag van een middagje zwemmen in het riviertje aan de datsja.

Het zwemseizoen is ongeveer een maand geleden geopend. In de struiken ligt het al vol
met lege bierflessen en plastic zakken. Tussen het gras en in het zand, op de plaats waar
je je handdoek wil uitspreiden, liggen peuken gezaaid, in gezelschap van klokhuizen en
vissegraten. Russen eten gedroogde vis bij het bier. Ze roken ook veel sigaretten en
zeggen dat bier zonder vodka weggesmeten geld is. Opkuisen achter zich hebben ze van hun
moeder nooit geleerd. Er staan ook nergens vuilbakken. Eén keer per jaar kuisen ze alles
op. In de lente, wanneer alle sneeuw gesmolten is en de vuiligheid die er van onder te
voorschijn komt alle verbeelding tart. Subotniki heet dat: zaterdagen. Iedereen
wordt opgeroepen om vrijwillig een handje toe te steken bij de grote kuis van de
omringende parken, tuinen, oevers, enz. Deze gewoonte heeft een tiental jaren zo goed als
niet meer bestaan, maar is de laatste jaren terug opgedoken.

Wij gaan te voet naar het strand, maar als je een auto hebt rijd je ernaartoe en parkeer je hem op het strand, zo dicht mogelijk bij het water, tot de wagen niet meer verder kan. Onze handdoeken liggen gespreid tussen de Lada Niva’s (die rijden het verst), de gewone Lada’s en de Volga’s. De gewone Lada’s maken het meeste lawaai. In elke Lada
zitten gemiddeld vijf jongvolwassenen/kleine criminelen, meestal kaalgeschoren en in
blauwe trainingsbroeken met witte strepen op de zijkanten. Sommigen onder hen zijn
indrukwekkend getatoueerd. Ze hebben geen zwembroeken, ze zwemmen in hun onderbroek. Het kofferdeksel van hun Lada doet dienst als bijzettafeltje, naar aloude Russische gewoonte.
Bruin brood wordt in stukken gesneden, plastic bekertjes bovengehaald, net als de flessen
bier, de fles vodka, de obligate gedroogde vis en de sigaretten. De Lada heeft een luide
autoradio. De deuren staan allemaal wijd open. Een cassette met Blatnaja Pesnja
jankt in de cassettespeler. Blatnaja Pesnja is muziek uit de gevangenis. Liedjes
vol zelfmedelijden, getokkeld op een triplex gitaar van Oekraiense makelij. Gezongen door
een oude recidivist, die de woorden ‘niet wakker maken’ op zijn oogleden heeft laten tatoueren. Die kerels hebben nog niet in de gevangenis gezeten of ze hebben er al heimwee naar. De roep van de natuur.

In de Lada Niva’s zitten andere, meer gesettlede mensen. Meestal zijn het koppeltjes. Een vent van vijfenveertig met zijn derde vrouw van dertig jaar oud. In de koffer van de Niva zitten klapstoelen. In plaats van kinderen hebben ze een hond, een bouvier of een Afghaanse windhond. Ze lopen niet rond in hun ondergoed, maar in overdreven sexy badkleding die de vergankelijkheid van ons aller bestaan benadrukt. Ze dragen allebei een string. Allebei hebben ze een buikje. Allebei hebben ze puisten op hun achterwerk. Ze doen niets anders dan bier slurpen en sigaretten roken. De cassettespeler van de Niva draait instrumentale muziek uit de jaren tachtig.

In de Volga zaten vandaag twee zelfstandige ondernemers van rond de vijftig, die twee
uur aan een stuk in het water hun professionele problemen stonden te bespreken. Ze zwommen niet, maar stonden tot aan hun schouders in het water, nu en dan nippend van hun bier.