Ik en mijn Lada

Een opstel over de datsja van onze buurman.

De datsja van onze buurman zou kunnen geboekstaafd worden als het achtste wereldwonder, of
tenminste beschouwd kunnen worden van eenzelfde orde van grootheid als het huis van
facteur Cheval in Frankrijk, gebouwd met de stenen waar hij op zijn dagelijkse ronde zijn
brieventas mee vulde. Ik ken het alleen maar van op foto’s, maar het huis van facteur
Cheval heeft iets sprookjesachtig, je merkt dat deze man een doel nastreeft. Het
buitenhuisje van mijn buurman, alhoewel die misschien ook een zeker doel voor ogen had
(hij streefde het waarschijnlijk met minder volharding na), heeft meer weg van die
vormeloze chaos die elk weldenkend mens wenst om te scheppen in orde.

Het huis doet denken aan de hut van Robinson Crusoe, indien die niet op een onbewoond
eiland maar op een verlaten industrieterrein zou zijn beland. Of aan die koeienstallen die
je af en toe nog kan ontmoeten wanneer je uit het venster van je auto opzij kijkt terwijl
je snelt over één van onze Belgische autostrades, in West-Vlaanderen bijvoorbeeld. Of aan
de woonst van een strandjutter. Kortom, het heeft iets “objet trouvé”.

Het begint al bij de omheining van zijn stukje grond van een zestal aren. Dat stukje grond
is noch rond, noch rechthoekig, noch vierkant. Op papier heeft het perceel waarschijnlijk
een min of meer geometrische vorm, maar de realiteit ziet er anders uit. Hier en daar
heeft onze buurman immers, omdat er geen haan naar kraaide, een stuk berm omheind, een
kerselaar die in de weg stond meegepikt en hier en daar een bocht wat stomper gemaakt,
zodat zijn lapje grond ondertussen al enkele tientallen meters groter is. Prichapal
is het Russische woord voor een dergelijke verborgen vorm van diefstal.

De omheining is niet uit hout, zoals bij andere buren, waar ze bestaat uit zorgvuldig bij
elkaar getimmerde planken, groen of wit geschilderd. Ze bestaat ook niet uit
rechtopstaande golfplaten (overschotjes van toen het dak werd gelegd), zoals bij ons, noch
uit prikkeldraad en aan elkaar gelast plaatijzer, noch uit een aarden omwalling: het is
een combinatie van dit allemaal.

Hetzelfde geldt voor zijn huis met één muur uit baksteen, een andere is een betonnen plaat
waar normaal appartementsblokken van 20 verdiepingen hoog mee worden opgetrokken, een
derde muur is van hout en de vierde is de zijkant van een vrachtcontainer. Het geheel is
benageld en beplakt met vellen rubberoid, die wapperen in de wind. Waar de buurman
al dit materiaal op de kop heeft getikt, het is immers duidelijk dat hij er geen cent voor
heeft betaald, daarover kan hij waarschijnlijk enkele uiterst interessante verhalen
vertellen. spijtiggenoeg is hij niet zo vaak te zien op zijn datsja, hij brengt zijn tijd
waarschijnlijk vooral in de stad door.

Het bouwsel ziet eruit alsof het elk ogenblik in elkaar kan storten, maar mijn vrouw zegt
dat het er al meer dan tien jaar staat. Het bouwen ervan had nauwelijks enkele weken
geduurd. Dit valt niet te zeggen over onze datsja, waar na 15 jaar nog veel werk aan is.
Het is een soort ‘work in progress’, een natuurlijk proces dat nooit wordt beëindigd, in
tegenstelling tot het sleutel-op-de-deur principe. Eigenlijk is het veel bevredigender,
want je plukt de vruchten van eigen werk en het resultaat is ook werkelijk een spiegel van
je persoonlijkheid.

Arme buurman.