Ik en mijn Lada

Een soort van vervolg op “Behang”, dat eigenlijk in de derde
persoon geschreven moest zijn.

Volodja staat voor de deur van het appartement van Alexander Vladimirovitsj, zijn baas. De deur is
gekapitonneerd met rood kunstleer en koperen nagels en in het midden hangt een geëmailleerd plaatje met de
huisnummer van het appartement op gedrukt: 52. Hij drukt op de bel, die al ettelijke malen is
meegeverfd met de gang.

Volodja hoort gemorrel aan de andere kant van de deur en haalt een boeketje met vijf rode anjers van achter zijn rug tevoorschijn. Het is een cadeau voor Irina
Viktorovna, de gastvrouw. De bloemen zijn verpakt in
een cellofaantje. In zijn andere hand bungelt een halve liter vodka voor de baas. Volodja heeft zijn beste
kostuum aangetrokken voor de gelegenheid. Zijn baas had het hem in 1989 cadeau gedaan, bij zijn indiensttreding.

Irina Viktorovna trekt de deur open. Ze is een vrouw waarvan je de glimlach heel je leven onthoudt. Net als de oogjes, die spetteren als denneappels op een haardvuur. Je hoeft er maar naar te kijken om je thuis
te voelen.

Volodja stapt binnen, overhandigt de anjers en buigt zich voorover om te kussen.
Irina Viktorovna drukt haar roodgeverfde mond op zijn wang en roept:

“Wat een mooie anjers, Volodja! Mijn lievelingsbloemen! Die ga ik direct in een vaasje zetten!”

Irina Viktorovna is een vrouw van uitroeptekens.

“Hier zijn een paar pantoffels! Geef me je jas, ik zal hem ophangen!”

Volodja mompelt een onhandig danku, Irina Viktorovna maakt op hem steeds een sterke indruk, en sloft
op de vilten sloefen van zijn baas de woonkamer in. Er staan Kirgizische motieven op geborduurd en ze hebben puntige tippen. In de woonkamer is de tafel reeds gedekt.

Volodja vraagt zich af of ze dat allemaal moeten opeten met hun drieën en denkt dat een deel van al dat moois
onherroepelijk de vuilnisschacht in zal belanden, nadat het een week onaangeroerd in de koelkast heeft gestaan.
Op de ronde tafel in het midden van de kamer staat een langwerpige schotel met een lange snoekbaars. De tafel is bedekt met een wit linnen tafelkleed, zilveren bestek van
grootmoeder en vodkaglazen uit Boheems kristal. De vis is
overgoten met gelatine en versierd met halve maantjes citroen en takjes dille. Daarnaast staan slakommen, één ervan gevuld met salade ‘Olivier’ en een andere met een dieprode berg geraspte rode biet, waar een lookteentje over is
uitgeknepen en stukjes okkernoot over gebrokkeld. Verder staat een mand met sneetjes roggebrood en een pot met dampende
aardappelen, die blinken van de gesmolten boter en bestrooid zijn met fijngeknipte peterselie. De geur van de
aardappelen nestelt zich op de haartjes in Volodja’s neus. Kommetjes met opgelegde augurken en tomaten, potjes met mosterd en
mierikswortelsaus en een fles vodka, een fles cognac en een kruik met veenbessenlimonade vullen de lege gaten op in het tafelkleed. Tussen de twee flessen steekt het hoofd uit van Alexander Vladimirovitsj, die stilletjes
goedendag zegt. Volodja neemt plaats aan de tafel, rechtover zijn baas.

Alexander Vladimirovitsj probeert te glimlachen, wat resulteert in de glimlach van iemand die net is ontslagen
en beseft dat zijn leven voorbij is. Een glimlach op de grens van een hysterische huilbui. Maar hij herpakt zich: hij recht zijn rug en komt op gelijke hoogte met Volodja. Zijn onderste rij tanden is voor de helft van
goud. Zijn gezicht is gekreukeld als een papieren zak die je op een bolletje propt, de vuilbak in mikt en daarna terug de papiermand uitvist om de plooien ervan glad te strijken.

Alexander Vladimirovitsj schenkt Volodja, zichzelf en zijn vrouw een glaasje vodka in en roept, ondertussen met een scheve grijns:

“Ira! Kom vanachter dat fornuis! Het bezoek is gearriveerd!”